PENdari

wrong number

2011-01-03T14:55:00.003+03:30

دیوونگی هیجان انگیزه... اینکه توی فیلمها ببینی‌، چند ساعتی‌ یا چند روزی خیالت رو حال میاره، اما دیدن آدمهای معمولی که زندگی‌ معمولی خودشون رو با دیوونگی پیش میبرن، هم ترسناکه هم وجدآور

شب سال نو، دختره توی یه بار تو یه شهر دیگه، پسره رو دیده و ۵ساعت با هم حرف زدن... بعد از رفتن دختره، پسره شمارشو داده به دوست دختره که بهش بده... حتا شاید دوست دختره شماره یه پسره رو خواسته ازش... امروز دختره زنگ زده به شماره و شنیده که در شبکه موجود نیست... هیچ جور هم باور نداره که پسره از قصد شماره ی غلط داده باشه...از سر مستی شاید... شاید هم دوستش مست بوده و غلط نوشته... سناریو ی دیگه ائی هم به ذهنش نمیرسه... که مثلا رفقاش سر کار گذاشته باشنش... نشسته داره هی‌ شماره رو دستکاری میکنه و بهشون اس‌ام‌اس میده... حتا به ذهنش رسیده که به کمپانی ای که پسره گفته توش کار میکنه زنگ بزنه و اسم کوچیک و سن پسره رو بگه و شماره خودش رو بده که بدن به پسره! امید هم داره که با اون اسم و سنّ کسی‌ دیگه ای بین ۱۱هزار تا نیروی اونجا نباشه... امید داره که پیغامش به پسره برسه! بعضی‌ از اس‌ام‌اس گرفته‌ها هم بهش زنگ میزنن و خلانه با هم حرف میزنن در مورد قضیه! از صبح خاله و دوست و آشنا بهش زنگ میزنن و خبر میگیرن که چی‌ شد... دیوونگی مسری یه مسلما... من حتا بهش پیشنهاد کردم توی مجله هفتگی ی اون شهر پیغام بده... ته دلم البته به خودم پوزخند میزنم، اما خب من اگه خل بودم، به این هم فکر می‌کردم

ولی‌ نگاهش می‌کنم و فکر می‌کنم من چرا خل نیستم؟ چرا اون لاک غلطگیر گرفته دستش و من روان نویس قرمز؟ یه زمانی‌ ممکن بود فکر کنم فرق توی مخاطب ماست... نه، خوب توی سنّ و سالمون، خواستامون، تکنیک هامون...همه ی اینا یعنی‌ اینکه، جنس دیوونگی هام فرق کرده... اشتیاق زخم خوردن و مردن توشه تا امید تازه تر شدن و زندگی‌ کردن

زلیخا

2010-11-10T14:06:00.001+03:30

گاهی‌ رنج سکوت میاره و صدایی که خش داره و نگاهی‌ که وزن، گاهی‌ فریاد و جیغ و نگاهی‌ که زهر.... فرق اینجاست که دویده باشی‌ پی‌ ش یا چنگ انداخته باشه از پشت به پیرهنت...

و در آغاز کلمه بود

2010-10-26T22:48:00.007+03:30

باید اول یکی‌ از اون عکسها ی بچگی‌ رو، که نگاه از پایین به بالا به دوربین انداختم، اینجا آپلود می‌کردم، که خب در دسترس نیستن... ولی شما که می شناسید، یه کم تپل ترم کنین، یه کم بلاتر، نگاهم رو هم تیزتر، دماغم رو هم کوچیک تر، خیلی‌ کوچیک تر

حالا این بچه که می‌بینید، همه ی هنرش حاضرجوابیش بود. کمتر کسی‌ خاطره‌ای از شیرین زبونی هاش داره... که مثلا قصه‌ای تعریف کرده باشه، یا سخنرانی‌ بچه گونه‌ای داشته... اما تک-جمله هاش همیشه نقل زبون بوده... چراش رو هنوز درست نمی دونم که چرا اینجوری بود، ولی می فهمم چرا همینجوری، بی اینکه یاد بگیره حرفی غیر از جواب دادن هم بزنه، بزرگ شد... خب بچه که هستی خیلی مهم نیست که خیلی چیزها و اتقاقهای بیرون برات مهم نیستن که ازشون حرف بزنی... مهم هم نیست که انگیزه ای برای گفتن چیزهای بی اهمیت نداری... خیلی هم مهم نیست که چی توی سرت می گذره... راستش درست هم نمی فهمی که چی داره می گذره ، که بخوای در موردش حرفی بزنی... خب عیبی نداشت که همه ی حرفت، تک-جمله های جوابی باشه... ملت هم که به به و چه چه می کردن... ذوق هم می کردی

این بچه همینجوری موند، بزرگ شد البته

آدمی شد که بلد نیست حرف خودش رو بزنه... راستش هنوز هم درست نمی فهمه توی سرش چی می گذره که بخواد ازش حرف بزنه... ولی حتی وقتی می دونه از چی می خواد حرف بزنه - تو بگو از همون جوابها- نمی تونه طولانی حرف بزنه... یا حتی مفصل بنویسه... توی امتحانهاش یا جواب رو می دونسته و توی چند تا جمله کوتاه، کامل می گفته، یا نمی دونسته و بلد نبوده چیزی رو به هم ببافه... مقاله نوشتن براش معادل مرگه... شاعری کرده، چون راحت تر از قصه نوشتن بوده... فقط کمی ریتم، قاطی جمله هاش کرده و بنگ: احساس خوب تک-جمله هاش چندبرابر شده

حرف نمی زنه... مجبورش کنی جوابت رو بده، چند تا جمله تحویلت می ده و بعد انتظار داره همه اون چیزی رو که توی ذهنش می گذشته، گرفته باشی... اگه بعدن بهش بگی فلان رو نگفتی، جمله هاش رو شخم می زنه و می شکافه تا نشون بده چه همه اطلاعات توی اون چهار تا جمله بوده... اما مرضش نمی گذاره از اول همه چیز رو باز و مبسوط و جزء جزء بگه... مرضش: یبوست حرف

یه وقتایی، شبها معمولا، حراف می شه ذهنش...شعر می گه، سخنرانی می کنه، یه سری جوابهاش رو تدوین می کنه! خب البته اینا فقط فکرن و هنوز بخش ماشین مغزش محصولی نداده بیرون... تازه نوبت به گفتن این حرفای آماده که می رسه، تکون دادن فکش هم ماجرای دیگه ایه

ولی یه چیزایی توی پروسه ی بزرگ شدن مهم شدن... آدمهای دیگه... آدمهایی که، مثل خودش، نمی تونه به تفسیرشون از نگاه و رفتار و آه و لبخند و شادی و غمش اعتماد کنه... آدمهایی که فقط حرفش، کلمه ش، تأکیدش، می تونه آب روی آتیش توهمها و بی تابی هاشون بریزه... آدمهایی که فقط حرفشون، کلمه هاشون، تأکیدهاشون، می تونه آب روی آتیش توهمها و بی تابی هاش بریزه... خب مهم بود... حتی حیاتی... باید درمان می کرد خودش رو... آسون نبود البته تشخیص درد و پیدا کردن درمون... خب از مسکن و مخدر هم استفاده کرد قطعا... اما به جراحی هم فکر کرد... مدام هم تو کار پیشگیری بود که عود نکنه... مریض متعهدی بود... دکتر متوقعی بود... بازخواست می کرد خودش رو... مثل کر و لالی که تازه گوشش می شنوه، از صدای خودش بازخواست می کرد که چرا وقتی می تونست بگه نگفت، بلند و واضح و بی ابهام (من البته می شناسم کر و لالهایی که تمام مدت با هم بودنشون رو حرف می زنن و ذوق می کنن و ذوقشون رو به هم نشون می دن... این که گفتم کمی کلیشه بود)...

کلی هم سواد لازم داشت، کلی هم مهارت... که هم زبون شخصی خودش رو داشته باشه، هم برای هر مخاطب، زبون خاص... حرفهای خاص... اول باید آدم شناس می شد... بعد باید می فهمید هر مخاطب به شنیدن چی احتیاج داره، یعنی از شنیدن چی خوشحال می شه، بی اینکه تملقی باشه یا دروغی یا چرندی... کلمه هایی که هر زبون لازم داشت انتخاب شدن، لحن بیانشون، ژست ابرازشون... خطا داشتن همه ی این محاسبه ها... خیلی... تصحیح می شدن مدام... هنوز هم البته یقینی نیست که بلاخره درستن یا نه

تا اینجا، شده سی ساله

پا می شه می ره یه مملکت دیگه... با یه عالم آدم تازه ی سخت، اون هم سخت کلاس بالاتر تجربه های خودش... با یه زبون تازه ی سخت، خیلی سخت، که حتی ترکیب الفباش صدای چپکی می ده... با یه عالمه حساسیتهای روانی و زبانی سخت

تازه باید کلمه یاد بگیره و آدم بشناسه

این ته حسی یه که ورشکسته ها دارن؟ یا سرطانی هایی که تومورشون عود می کنه؟ یا اونایی که اسید روی صورتشون پاشیدن؟

...پرنده مردنیست

2010-06-11T18:33:00.001+04:30

سه روزه که پرنده ی مرده می‌‌بینم مدام...

امروز سومی رو که دیدم فکر کردم تموم می‌شه آیا؟

سر میز ناهار، روی تیشرت همکارم که روبروی من نشسته بود، طرح یه پرنده بود که به پشت افتاده بود کف خیابون، و دورتر پشت سرش، ساختمون‌های شهر ایستاده بودن

آشنا

2010-04-06T22:55:00.004+04:30

چه حرمتی دارن این چشمها

Big BANG...

2010-01-12T18:56:00.002+03:30

منو به گریه انداخته بود... این الان کار سختی نیست البته، اون موقع شاید بود... ترم یکی‌ مونده به آخر بود... هنوز هم حرفاش یادمه که چه قدر درشت بودن برام... توهین نکرده بود، اما خشونت خونسردیش مغزم رو منفجر کرده بود
تا به حال اما حالم از خبری‌ اینقدر بد نشده بود...همکلاسیمون بابک حکیمی خودکشی‌ کرد و بغض کردیم و غصه خوردیم و گفتیم حیف که اون تونست.... طفلی وثوق مهربون مرد و آهی کشیدیم و چند دقیقه دچار یأس فلسفی‌ شدیم و اعلامیه ش رو پخش کردیم و گذشت... این بغض رو اما نمیشه قورت داد... راحت نیست... نکشته خودشو... نمرده... کشته شده... اون هم نه جایی‌ که می‌‌دیده گلوله‌ها از بغل گوشش رد میشن... نه وقتی‌ که از سایه‌های دور و برش بترسه چون تهدید شده بوده... یه صبح زمستونی... یه لحظه ی آروم... جلوی در خونه ش... بیگ بنگ...
خون آدم رو می‌‌جوشونه... قلب آدم رو آتیش می‌‌زنه... تن‌ آدم عزادار می‌شه... ضجه می‌‌زنه... ریش میشه...
غیظ این همه آدم صاف می‌ ریزه تو گلوی زمین... دندوناشو تیز می‌کنه... منتظر شبی‌ باید بود که رگ گردنشون رو بجوه

کشتگان معشوق

2009-12-21T12:01:00.003+03:30

۲شنبه ۳شنبه ی هفته ی پیش خوابتو دیدم که آخرش پیشنهاد دادی بریم قم! از خواب بیدار شدم با همون بهت آخر خواب که "قم"؟ آخه قم؟؟ تو پیشنهاد بدی بریم قم؟
بعد که تصمیم گرفتم بیام خونه، فکر کردم خب لابد خوابم سعی‌ کرده مرتبط باشه با اومدنم!!! حالا امروز که اخبار رو میخونم میفهمم ماجرا از چه قرار بوده.

اوصیکم به کتاب "آواز کشتگان" آقای براهنی. باید همین روزها خوندش. شهریور خریدمش. از اون کتابها که میان سراغت که بخر منو، لازمم داری.

عاشقان کشتگان معشوقند
برنیاید ز کشتگان آواز

به طرب حمل مکن

2009-12-08T17:29:00.004+03:30

اونجا هر روز مردم جسورتر میشن و اینجا ما هر روز صبورتر.
مجبوریم!

هفته ی اول بعد از انتخابات، قرار بود گزارش کارهای ۳ ماهه م رو بدم، که خوب طبیعتا ندادم. پست‌داک مثلا خواست آندرستندینگ باشه و قرار شد به جای تحویل گزارش، یه هفته کار عملی‌ کنم که خیلی‌ تمرکز ذهنی‌ نمیخواد.
۲هفته بعد، یه شب بیدار موندم و اولین قسمت گزارش رو دادم. ۲ روز بعد قسمت دوم رو. رفتار پست‌داک مربوطه مثل همیشه اعصاب خورد کن بود، اما من دیگه خسته بودم و عصبی. دلم نمیخواست اونجا باشم، اما بودم... دلم نمیخواست کار کنم، اما می‌کردم... کارم خوب بود اما طرف گفته بود "ثنک یو فور یور هلپ"، و من احساس کارگری بهم دست داده بود. ظرف یه شب تصمیم گرفتم و برای استادم که رفته بود تعطیلات ایمیل زدم و همون شد که الان در یک مملکت دیگه سر می‌کنم و روز از نو.

حالا باز هم دلم نمیخواد اینجا باشم، اما هستم. دلم نمیخواد کار کنم اما مصمم کار می‌کنم... نیاز به آندرستندینگ کسی‌ هم ندارم! اصلا در موردش حرف نمیزنم. هر ۲ ساعت یه بار گوگل ریدر چک می‌کنم و آخر کار فیسبوک و آخر شب بی‌ بهانه گریه ... فیلمهارو نصفه نیمه نگاه می‌کنم، فقط در حد حس خبر...

خفه خون گرفتم و خون دل میخورم...

temporary stay بدویت یا

2009-11-29T01:48:00.002+03:30

در رو پشت سرت قفل می کنی... پرده رو می کشی... ملافه ها رو تن رختخواب نمی کنی... می ذاری روی بالش و زیر پتو... لباساتو در میاری و پرت کردنی هارو پرت می کنی و واجبارو به هر گوشه ی دم دست تر آویزون... لازمارو از چمدونِ سرپا درمیاری... وقتی می خوای بشینی روی پتو، زیرت یه دستمال کاغذی پهن می کنی... پرتقال رو با ناخن پوست می کنی... شربت رو توی در شیشه ش می خوری... شیر رو از پاکت یه لیتریش سر می کشی... بعد... از خلال پرده زل می زنی به تاریکی

Proper Goodbye

2009-11-26T01:12:00.005+03:30

:تایپ می کنه
it's all rested in fate, isn't it?
طبق معمول یه چرند بی ربطی می پرونم... که جواب ندم
حالا نشسته م و می بینم که لابد آره، وگرنه چرا هیچ وقت نشد... که خداحافظی کنم... با هیچ گوشه ی دلم... همیشه دلواپس بودم که نابلد خداحافظی کنم... اما... هیچ وقت نشد... بلد یا نابلد

قصص

2009-10-30T12:45:00.001+03:30

با این خوابها احساس می کنم ورژن خودم از قصص انبیا رو دارم تجربه می کنم
پریشب یه موجود کوچولو رو از آب گرفتم که غرق نشه... خیلی ناز بود... یه هاپو کوچولوی سفید بود با پاپیون قرمز روی گردنش... می خواستم بزرگش کنم... صبح فکر می کردم موسای من که هاپوئه... فرعونم کیه؟

دیشب داشتم یه سری گوسفند قربونی شده رو تمیز می کردم (!!!!) که به یکی از گوسفندها که رسیدم دیدم گردنش اصلا بریده نشده... تو فکر بودم پس اینو چطور کشتن؟ نمی دونم چه بلاهایی سرش آوردم به هوای تمیز کردن... که دیدم داره نفس می کشه... نفسم بند اومد که هی... این زنده بوده... بعد یه دفعه گوسفنده خواهرم بود که دراز کشیده بود و نفس می کشید که به هوش بیاد... من وحشت کردم... چرا خواهرم زیر چاقوی من رفته بود؟؟ فکر کردم با این بلاهایی که من سرش آوردم چطور می تونه دیگه زندگی کنه؟ اصلا چرا هنوز زنده ست اگه قرار بوده مرده باشه؟ اصلا از خودم نپرسیدم چرا باید مرده باشه؟ کی سعی کرده بکشدش؟... بعد دیدم طاقت دیدن زنده ش رو که نیم بسمله ندارم... چاقو رو فرو کردم توی گلوش... احساس کردم رگش رو بریدم... کنار کشیدم... گریه می کردم... هنوز زنده بود... بلند شد رفت دستشویی... دنبالش رفتم... خون پاشیده بود روی تمام دیوارای دستشویی... خودش دیگه نبود

Min

2009-10-11T02:21:00.002+03:30

وقتی آقای اسپیدرمن در فیلم سکس، لایز، اند ویدئوتیپز از دغدغه ش در مورد زیاد شدن کلیدهاش و پابند شدنش حرف می زد و من کیف می کردم، فکر نمی کردم اصلن روزی برسه که از صفر شدن (حتی موقت) کلیدهام همچین حس دربه دری بهم دست بده

مودم لپ تاپ به مثابه ملیت ایرانی - اپیزود یک

2009-10-06T02:34:00.002+03:30

خوش خوشان زنگ زدیم به آقای دل در هلند، که سر هم کنن لپ تاپ دلخواهمون رو
مهربونانه می گیم و می شنویم تا می فرمایم مودم نداره این مدل؟
می فرمان مودم می خواید چه کار؟
می فرمایم خب ممکنه وقتی می ریم وطن، لازم بشه
می فرمان کجا یعنی؟
با غرور ترکی خودمون می فرمایم ایران
لحنشون عوض می شه و می فرمان مادام متاسفم، ما به ایران لپ تاپ نمی فروشیم
توضیح می فرمایم که متوجه نشدید، من اینجا هستم، فقط ممکنه گاهی سفر کنم به ایران
می فرمان سیاست فروش ما بسیار صریحه
ما در بهت و حیرت توضیح می فرماییم مدام که متوجه شما هستیم، اما ما همینجا قراره از لپ تاپ استفاده کنیم
فقط ممکنه توی سفر از آقاتون استفاده کنیم، همونطور که هر اروپایی دیگه ممکنه توی سفر به ایران ازش استفاده کنه
می فرمان باید از بزرگترشون بپرسن و بعد باز می فرمان باشه مادام بهتون می فروشیم به شرطی که وقتی ایران می رید با خودتون نبریدش
ما در حیرت از حکمت بلاهت بشری بحث رو کوتاه کرده و می فرمایم اوکی
مدلمون رو زیر و رو می کنیم و در آخر می بینیم نشد که مودم داشته باشه
می فرمان حالا که قراره ایران نبریدش دیگه می خواید چی کار مودم رو؟
می فرمایم خب شاید توی کشور دیگه لازم شه
می فرمان مثلا کجا؟
به لحنی که مودبانه بگیم خاک بر سر ابلهت، می فرمایم چه می دونم هر جای دنیا که لازم بشه
قرار می شه مدل دلخواهمون رو ایمیل بفرمایم براشون
و داریم بازبینی می کنیم خرید از آقاشون رو

2009-09-25T15:57:00.002+03:30

خواب دیدم بغلش کردم. محکم. دارم گریه می‌کنم. زیاد. به پهنای صورتم. فشارش می‌دم و گریه می‌کنم. با خودم فکر می‌کنم گاهی آدم این‌جوری مرده‌هاش رو یاد می‌کنه. شدیدتر و واقعی‌تر و درددارتر از مجلس ختم و سال و قبرستون و الخ. فکر می‌کنم خودش هم اگه بود لابد این‌جوری دلش تنگِ کسی می‌شد. همین‌قدر عمیق و تنهایی و بی‌نمایش. بعد فکر می‌کنم همین خوبه دیگه. که همین از آدم بمونه. که یکی سال‌ها بعد خوابت رو ببینه بغلت کنه فشارت بده اشک بریزه تو آغوشت. همین بسه.

P.S:

ما سه نفر

2009-08-29T23:15:00.000+04:30

من: فکر کن... آدم چقدر خسته می شه دو شب نخوابه
عسل: من دوست دارم تمام شب بیدار بمونم و به ستاره ها نگاه کنم
نیم وجبی اعظم: ستاره ها رو نگاه کنی؟ من می خوام تمام شب بیدار بمونم و عصر یخبندان بازی کنم

همه زیبا

2009-07-29T02:35:00.003+04:30

می شد اگه غمی نداشتیم، بنشینیم و با تماشای این عکسها، فقط لذت ببریم از انحنای بی نقص ماهیچه های سفت و کشیده و گردنهای بلند و بازوهای باز و اندامی که شکفته شده برای جریان انرژی ای که باید بسازه یا بسوزونه یا بسوزه.... همه انگار زیباتر هستن وقتی از اعماق وجودشون می خوان

Bella Ciao

An EX

2009-07-21T04:48:00.011+04:30

- I'm going away for a little while...
- Where?
- I don't know... India maybe... someplace exotic... foerign...where I can't understand a language...
- Why?
- Because... I can't...

An American Affair

I’m an ex… Ex-wife…Ex-mother…Ex-lover…

منقضی شده... خودت یا دنیات تموم شدید... مثل یه تیکه از تاریخ... که توی شکستگی ظرفها یا چروکیدگی ورقها یا سیاه و سفیدی عکسها فقط می تونی پیداش کنی... تلخه لابد که آدم خودش رو اونجا ببینه... برای همینه که تاریخ رو مثل شراب تلخ دوست ندارم... لابد اما تلخه که آدم خودش رو نبینه... تحریم آینه می کنم، اما بی که به روی خودم بیارم دلم برای خودم تنگ می شه... برای همین هم هست شاید که دلبسته ی همه ی عکسهای سیاه و سفید عالم هستم... راحت یادم می مونه کنتراست چروکهای صورت یه کارگر، برق سفید چشمای یه دختر بچه، سایه های اندام یه زن که انگار با مداد کشیده باشن... رنگ حواسم رو پرت می کنه... رنگ زنده م می کنه و حواسم به خودم پرت می شه و نمی ذاره دیگرون رو ببینم...

برای همین هم هست شاید که همه ی عاشقانه های سینما باید جایی رنگشون رو بریزن و سیاه و سفید بشن تا تلنگر آخر رو بزنن به استخوانهام و بریزم و خون تند برسه به مغزم و چیزی رسوب کنه و ثابت بشه... برای همینه که تاریخ رو که مثل شراب دوست ندارم، کهنه تر می پسندم... برای همینه که طعم این روزها رو نمی چشم... منتظر کهنگی ش هستم مدام... که هی چشمهام پیر می شن و به این روزها مثل پیرزنی نگاه می کنم که انگار قراره براش عکسهای سیاه و سفیدی بشن توی قاب های اتاقهای بی همزبونی هاش..

"The End of the world"

وحدت

2009-07-15T13:59:00.000+04:30

من این تیپ آدمها رو تازه کشف کردم که

از موسوی خوششون نمیاد... به احمدی نژاد رأی دادن که موسوی رأی نیاره... بعد از انتخابات و جریاناتش، از احمدی نژاد سرخورده شده ن و معتقدن که تقلب هم شده، اما موسوی رو مقصر این بلواها می دونن

جوان ایتالیایی عزیز و روسهای فهیم

2009-07-08T13:57:00.001+04:30

می خواستن به ملت عنایت بفرمایند، نشستیم پای اینترنت، که هنوز خوش بینانه جزو ملتیم... توفیق دست داد چند دقیقه اخبار تلویزیون فرهیخته مون رو هم تماشا کردیم و کلی صحنه ی سرکوب تظاهرات رو در گوشه و کنار دنیا دیدیم... بعد تازه چشمهامون باز شد که چقدر ما مدرن هستیم... از چند میلیون معترض، بگو دویست تا هم کشته داده باشیم خیلی ناچیزه در برابر مثلا یک "جوان ایتالیایی" طفلکی معصومِ لابد ناکامِ، لابد خوشگلِ، لابد از شدت سیاسیِ مظلوم بودن: مامان، که هشت سال پیش کشته شده توی درگیریهای پلیس با "جمعی" از معترضین فهیم معترض به اجلاس گروه هشت... لحن مجری همزمان حاوی "اَی پلیس پدرسوخته" و "اِی دولت های دیکتاتور" و "آی بدبخت جوون ایتالیایی" بود
بعد ایشون حرفهایی رو که درمورد خودشون از اینور و اونور خونده بودن، بالا آوردن روی دیگرون... من هم همینجوری تحمل می کردم و نمی بستم صفحه رو... احساس کردم باید قدردانشون باشم بابت توسعه ی شگفت سعه ی صدرم... بعد فکر کردم از بین همه ی دیکتاتورها، چند نفر تعریف دیکتاتور رو درمورد خودشون صادق می دونن؟ جالبه که اغلب با بهت تسلیم قضاوت مردم می شن... ایشون هم به طرز غریبی پرت تشریف دارن از دوایر تعاریف و خاکی می رونن با اعتماد به نفس و با مظلوم نمایی...کمی هم ترسیدن یقینا... اما هنوز اِشراف پیدا نکردن که کجای بازی گیرن... دارن زیرپوستی دست و پا هم می زنن
بعد در یک شبکه ی دیگه ای داشتن تحلیل می فرمودن که چقدر آمریکایی ها پلیدن و می خوان روسها رو فریب بدن و چقدر روسها آگاهن و فریب نخواهند خورد... چنان که تو فکر می کردی پوتین بعد از صحبت با اوباما اومده توی باغچه پشتی با اینا به اوباما خندیده... اَی اَی اَی
اینا همه ش نیم ساعت بود

فکر کن چند سال دیگه ("چند" سال دیگه؟؟) تلویزیون که زیر و زبر شد، بشینه این چیزهاش رو نشون بده و بچه های تازه بالغ بشینن تماشا کنن و نفهمن عمق فاجعه رو و پوزخند بزنن و فکر کنن تاریخ یعنی مشق بلاهت و حالشون به هم بخوره که یه عده ای هنوز درگیر تاریخن و درد دارن هنوز
خدایی اگه آدم یه کتاب لازم داشته باشه، دست کم باید اساطیرالاولینی باشه که دفن شدن و فراموش، اما هنوز و همیشه آدمها لازم دارن قصه شون رو

آبروی اندک بر خون رفته

2009-06-19T21:50:00.000+04:30

امروز یک رهبر گریه کرد... با بغض و کلمه... نه کنج خلوتش و با خدای خودش... نه، پشت دستمال و دستش هم پنهان نشده بود... این بار برای روضه ی هیچ امامی گریه نکرد... امروز برای هیچ شهیدی هم گریه نکرد... حتی کلمه هاش، وصیت مرادش هم نبودند که می خوند... این مرد امروز برای خودش مرثیه می خوند و گریه می کرد... انگار بدونه کسی براش باقی نمونده که به وقتش مرثیه ای درخورش بخونه... انگار در خودش، در برابر خودش شکسته و امیدی به باز قوام گرفتن نداره...
از من نپرس که فحش دادم یا گریه کردم... اگه می پرسی، خب من هم گریه کردم...درد مثل خمیازه به حواس من منتقل می شه... فرقی نمی کنه از کی... من مردی رو دیدم که درد می کشید... مردی که ماهیچه های صورتش از رنج مچاله شده بودند... مردی که نه تنها از جون و تن و آبروش، که حاضره از ایمانش هم بگذره اما یک تیکه خاک رو برای زندگی خوش مریدهای خودش حفظ کنه... من این رو می بینم... و شاید بفهمم... لااقل دروغهایی از جنس درد رو تحمل می کنم وقتی می دونم دنیا دیگه برای گوینده ش اعتبار و قیمت و قدرتی نگذاشته و نداره... نه از سر قساوت، اما آروم می شم و سر به زیر وقتی می بینم آدمی چنان در تنگنا مونده که از ته مانده های شرافتش خرج می کنه برای خیال آرامش... این مرد دروغ می گه تا یقین دلهایی رو سالم نگه داره که می ترسه هیچ وقت هیچ کس نتونه با هیچ عظمتی و راستی ای بهشون برگردونه... این مرد می ترسه از تاوان زندگی دادن به مریدهای خودش با خون و از ترس هشدار می ده... می ترسه از گناهی که به دوشش نوشته می شه با چکه های خون، اما به نیت حفظ سایه خودش روی سر مریدهاش که جز این گوشه ی تاریک، تاب زندگی ندارن...
من شاید بفهممش... که من که نه مریدی دارم و نه مرادی، برای زخم روی تن همرأی هام گریه می کنم... که می ترسم چشم هم بگذارم و چشم باز کنم و لخته های خون مونده باشه روی سر و سینه ای که همرأی و هم بغضم بوده، نه هم آرمانم حتی، نه هم ایمانم حتی.... که من که ترس از آبرویی ندارم، گاهی که می بینم دروغی تونسته غمگینی رو شاد کنه و کوچیکی رو امید بزرگ بودن بده و یأسی رو بشوره از صورت زنده ای، ساکت می مونم... که من که داعیه ی درستی ای ندارم، می ترسم از فوران زشتی روی آرزوهای هر بچه ای...
فرق داره... می دونم... اما من می فهمم حتی اگه کسی با اینهمه درد نتونه خوب محاسبه کنه دنیا و آخرت خودش و مریدهاش رو...
من سر به زیر می مونم و آروم می شم وقتی می فهمم اما آروم نمی شینم... که دروغش و دردش و هر دونه اشکش، مریدهاش رو چنان هار می کنه که هزار بی پناه و بی گناه دیگه رو غرق خون کنن...

آقایون کاندیدا، تشکر تشکر

2009-06-09T02:05:00.000+04:30

این روزها دغدغه ی من هم انتخابات بوده و بیداری هام، حتی اگه به قدر قلت و واقلت خوردن توی رختخواب، برای همین بوده ... حرفم هم همین

رای من سبزه... میرحسین رو دوست دارم... دلیلش رو بعد از احساسش فهمیدم... احساسش با یک نگاه و دیدن شباهتش به پدرم فلجم کرد... دلیلش اما اون روحیه پاک انقلابیه که دوست داشتم همیشه و گم شد لابلای مصلحت نگری ها و قدرت دوستی های آدمهاش... همین دلیل رو اونوری هم که نگاه کنی باز می شه شباهتش به پدرم... اما خب شما که پدرم رو نمی شناختید... با اینحال اصلا راضی نیستم از عملکرد موسوی توی مناظره ها و ستادش توی برنامه ریزی... موسوی پیر شده و تیزهوشی ش کمی کند شده اما خوبی هاش عمیق تر و پابرجاتر... موسوی مرد ترکه و هنرمند... جمع این دو تا بودن، شفای سیاسته... اما بی آمادگی اومده... به قول خودش احساس خطر... برای همین عقب بود از باقی کاندیداها توی برنامه ها و آمادگی خودش برای نقد احمدی نژاد... اگر هم رئیس جمهور بشه لازمه سخت و فشرده کار کنه روی برنامه هاش... نگرانم بالا بودن سن و سالش و دور بودنش از قیل و قالها، باعث بشه زود خسته بشه ... اما امیدوارم با روحیه ای که داره، از انرژی اطرافیانش خوب استفاده کنه

کاندیداتوری کروبی رو به صلاح نمی دونستم... اگه کروبی کاندید نبود هم، مردم احساس می کردن باید رای بدن... اگه کروبی کاندید نبود هم، طرفدارانش به احمدی یا رضایی رای نمی دادن... اومدن کروبی فقط رای های موسوی رو کم کرد از اول... اما اینکه توی مناظره تبدیل شد به فرصتی برای موسوی، خب بزرگواری کرد... هنوز هم فکر نمی کنم دیر شده باشه برای کنار رفتنش... رای های کروبی به صندوق هیچ کس دیگه ای نمی تونه بره جز موسوی... و این شاید بتونه قائله انتخابات رو توی همون دور اول ختم کنه

قوی ترین و مستقل ترین کاندیدای حاضر از نظر من رضایی یه... این مرد رو تحسین می کنم بخاطر انرژی که صرف کرده و برنامه ریزی کرده و آماده و قبراق کاندید شده... از تسلط کلامی ش و سیاست های بیانی ش محظوظم که هیچ مشکلی در انتقال منظورش نداره... روشن و خونسرد و مستدل حرف می زنه... من اما با خشونتی که پنهانه توی شخصیتش و گاهی تو پوزخندها یا نگاهها یا لحنش لو می ره، مشکل دارم... به این معنی که وقتی موسوی هست، نمی تونم اون شخصیت رو به این توان ترجیح ندم... از طرفی هم بخاطر اینکه دغدغه عمده ش اقتصاده و خیلی مسائل رو نادیده گرفته، نمی تونه کاندیدای من باشه... خوشحال شدم از نظرهای تخصصی ش که مهر قطعیت رو پای ضعف های احمدی نژاد زد... کاری که نه ستاد بزرگ موسوی و نه مشاورین برجسته ی کروبی نتونستند کاندیداشون رو کمک کنن تا توی تلویزیون از عهده ش خوب بربیان

من احمدی نژاد رو تازه شناخته م... تابحال همیشه گمون می کردم تحمل بلاهت این آدم رو ندارم... اما حالا فهمیدم از جهتی باهوشترین آدم بین کاندیداهای موجود احمدی نژاده... منتها هوشی شیطانی... چیزی که نمی گذاشت من به حرفهای این آدم گوش کنم، نه بلاهت، که شیطنت کثیفی بود که از میمیک صورت و فیزیک بدن و ادای حرفهاش جدانشدنی بود... از مناظره های احمدی نژاد سرگرم می شدم... متحیر بودم چه رشدی کرده... توی این چهار سال ریاست جمهوریش خیلی سریع به مهارتهای دیکتاتوری مسلط شده... بازی های کلامی ش چند تا سطح بالاتر اومدن... مهمتر از همه اینکه خوب می تونه از تمام توانش استفاده کنه... کاری که جز رضایی هیچ کاندیدای دیگه ای از عهده ش برنیومد...

اگه فرض کنیم همه زمان بندی ها برای مناظره ها کاملا اتفاقی بوده، باید بگم شانس با موسوی کاملا یار بوده
حرفهای احمدی نژاد درست شب قبل از تجمع همه بزرگان توی مراسم رحلت امام زده شد
رضایی فرصتی مهیا کرد تا برنامه هاش رو بازتر کنه
کروبی هرچند توی مناظره با احمدی نژاد با زبون ساده ی خودش جملاتی به ضرر احمدی نژاد گفت، اما از شانس خودش ناامید شد
ناامیدی کروبی از رأی آوردن و از طرفی هم اعتماد بیشترش به موسوی بین کاندیداهای غیر احمدی، باعث شد کروبی توی مناظره با موسوی فقط فرصتی باشه برای اینکه موسوی خودش رو بهتر بیان کنه... همیاری کرد با موسوی... نصف برنامه های مشترک رو کروبی گفت و در ازاش موسوی همچنان احمدی رو نقد کرد... نقد کروبی هم به موسوی در مورد در صحنه نبودنش، باعث شد موسوی جمله های تأکیدی رو که نگفته بود و مثل خیلی چیزهای دیگه داشت فراموش می کرد بگه، به زبون بیاره
رضایی هم با وجود نقدهایی که به موسوی داره، اگه توی مناظره فقط خودش رو تحکیم می کرد بدون اینکه احمدی نژاد رو نابود کنه، کمکی نکرده بود... چون ممکن بود توی دور دوم، رأی های رضایی باز برگرده به سمت احمدی نژاد... ولی اینجا باید از احمدی نژاد خیلی تشکر کرد که نتونست روحیه ی دوستانه ی رضایی رو برای خودش حفظ کنه و داغش کرد تا اون هم به نوبه ی خودش و با قطعیت نظر خودش رو در مورد دولت و عملکرد و شخص احمدی نژاد و آمارش بگه... حالا کسی که به رضایی رأی می ده، می دونه که نمی تونه بعد از این رأی به احمدی نژاد رأی بده

توی روند خوبی که بوجود اومده، من سهم کمی رو به درایت آقایون کاندیداها در پیش بینی شرایط و برنامه ریزی مشخص برای سناریوهای مختلف می دم... این، برآیند واقعیت خام موجود و شانس بود... و من خدا رو شکر می کنم و از آقایون کاندیداها که عملکرد آنی خوبی داشتن، به ویژه آقای احمدی نژاد که با تمام وجود در شفاف سازی خودشون زحمت کشیدن، کمال تشکر رو دارم

همه ی از دست دادنهام حقمه... توی این آینه ی دنیا

2009-05-26T01:54:00.004+04:30

قدمهامو شل کردم اما پیرزن هرقدر هم قدمهاشو تند می کرد به اتوبوس نمی رسید... یک لحظه هم تنش تند شد و زود فهمید چه کار عبثی می کنه که بخواد اون پاهارو تندتر تکون بده
گیج و کند سوار شدم... راننده منتظر بود... توی چشمهام نگاه می کرد... چی می خوام بگم؟؟ توی چشمهاش نگاه کردم... منتظر بود که لب باز کنم... اما نتونستم... جمله توی مغزم تکرار می شد... توی یک ثانیه هزار بار... اما لبهام تکون نخوردن... نتونستم بگم برای اون پیرزن صبر کن... رد شدم...
راه افتاد.... لابد فکر کرد بی بلیط سوار شده م
پیرزن آروم آروم پاهاشو می کشید سمت ایستگاهی خالی که اتوبوس رد شده بود ازش
هر بار توی ایستگاهی یا سر پیچی یا پشت چراغ قرمزی معطل می شدیم به خودم لعنت می فرستادم... به خودم و همه ی توجیه های دنیا

مردانه

2009-05-17T17:31:00.000+04:30

نون نداشتم... حوصله هم... رفتم سوپرمارکت... چیزی برداشتم قشنگ ، کمی هم اشتها... بعد یه بسته نون

Reply

2009-05-12T18:58:00.002+04:30

صبح بعد از پست قبلی، سر صبحونه، خانوم پروفسور آمریکایی اومد نشست سر میزم و بعد از کلی بحث سیاسی و اجتماعی، رسیدیم به موضوع مطالعه ش که هیستری بود... ازش پرسیدم سیمپتوم های هیستری چیا هستن؟ بعد از بین همه ی چیزایی که می تونست مثال بزنه و من که حالا دارم می خونم، می بینم، گفت "مثلا کر یا لال شدن سربازهایی که از جنگ برمی گردن و هیچ علت فیزیکی نداره مشکلشون"

بعد بحث به حجاب و فمینیست بودن ایشون و توان جنسی و قدرت رهبری و اینا کشید... بعد من عمیقا و صادقانه تصور کردم اگه دنیا بجای اینکه توپ فوتبال مردها باشه، اسباب بازی زنها بود چی می شد؟... بعد عصر، روزنامه ی روز قبل رو ورق می زدم که اینو دیدم:
http://www.telegraph.co.uk/comment/columnists/jemima-lewis/5299823/If-women-ruled-the-world....html

بعد خب همینجوری گرفتار جمله ی خودم بودم در مورد بازی با اعداد، که فرداش توی کنفرانس، دو تا آقای خیلی شیرین زبون اومدن و در مورد عملکرد مغز در فهم اعداد لکچر دادن...

حالا نه که اینا که شنیدم و خوندم جواب من بودن، اما خب آدم احساس می کنه باید بگه علیک سلام... خوشوقتم از همصحبتی شما... بعد مطمئن باشه که طرف می گه اِنی تایم

نرفتم کنار رودخانه تایمز... نشستم و گریه کردم

2009-05-10T01:00:00.002+04:30

لابد لال می شم که می تونم این همه حرف نزنم
این همه که نه... حرفی ندارم... حرف اما باید برای همین وقت ها باشه... یادمه هنوز من ِ قدیم نمی تونست این وقت ها ساکت بمونه... جایی خط می نداخت... خوش... نرم... با گلویی شجاع یا با انگشتایی بیقرار و مراقب... حالا اما... ناخنم اگه خطی بندازه قبل از جمع کردن انگشتام، صدای خرچ کوتاهی درمیره... لابد لال می شم که نه از داغی لب باز می کنم که دیدن خم غم تن تنهامونده ی تو از پشت شیشه ها می گذاره روی سینه م، نه به شوق هوسی که می ریزه به تنم از تمنای نگاهی... لابد سنگ می شم که آهنگ نمی شم
وحشی تر می شم و بدوی تر روز به روز که جای حرف، صدا مونده برام... صدای نعره، ناله، خنده، آه، سرفه ای که بغضی رو تکون می ده و می شکنه... برگشتم به قبل تمدن که نثرم شده نگاه... پلک هام شدن خط ِ بازی فونت ها و انحنای حرفها و خیسی چشمهام، آندرلاین و بولد و ایتالیک
از بازی پرت افتاده م... قاعده ها شسته شدن و رُفته... انگار هیچ وقت هیچ چیز نبوده... یادم رفته و نمیاد که تاس هارو می ریختیم که مهره ها رو کجا ببریم؟ با کی؟ زودتر از کی؟ هم بازی نمی تونم داشته باشم دیگه... مهره هام رو اینور و اونور جاگذاشته م و رد می شم و فقط تاس هام رو از روی زمین جمع می کنم وقتی هیشکی نمی دونه جفت شیشی که ریخته بین پاهامون برای چیه... حالا هی تاس هم بریزیم... عین خنگ ها... حالا هی بشنوم خوش شانس... من نمی فهمم این بازی ابلهانه ی با عددها چه دردی ازم دوا می کنه... من فقط نگران لال شدنم هستم... اون هم فقط برای وقتی که چشمهای تو خیستر از اونه و شونه هات دورتر از اون، که بفهمی من هستم... که لازم باشه بشنوی ازم که "من هستم" آبجی...

Fixation

2009-04-16T21:42:00.002+04:30

اتوبوس به ایستگاه نزدیک می شد
دختر از پشت سر من بلند شد و رفت جلوی در وسط
زاویه ی نگاه من به سمت بیرون بود و خودش هیچ کجا... که حرکت نامأنوس نامحسوس دختر رو به مغزم مخابره کرد

سرش که یک دفعه بی اختیار شروع می کرد به حرکت، سریع دستمالی درمی آورد به بهانه ی پاک کردن دماغش و صورتش رو از اونجا فیکس می کرد
سه بار در عرض یه ده ثانیه این کار رو کرد... خانم جلویی من از پنجره روبرگردوند و به مرد بغل دستیش چیزی گفت... نگاه مرد بغل دستیش از روی دختر کنده شد
من فکر کردم یعنی نگاه من هم اینقدر سنگینه؟ کمی تکون دادم نگاهمو
مردهای ردیف کناری هم بلند شدن که پیاده شن...
دختر که کمی آرومتر شده بود برگشت و نگاهش رو از روی همه گذروند
هیچ کس نگاهش نمی کرد
لابد فکر کرد هیچ کس نگاهش نکرده بود
اتوبوس ایستاد
آروم پیاده شد و با سر بالا و نگاه مستقیم به روبرو، راه افتاد

Taller than the tallest trees

2009-04-16T17:46:00.006+04:30

اینو می دونستید؟:

Céline Dion recorded "All the Way" as a duet with Sinatra (using the vocals from his 1963 Reprise recording) on her 1999 album All the Way… A Decade of Song and also performed the song in virtual duet in her Las Vegas show, A New Day.... This version of the song was nominated for a Grammy Award for Best Collaboration.

اُتوپلی نیست... ولی پایین اون گوشه ی راسته... اگه خواستید گوش کنید

افاضاتی

2009-04-12T15:52:00.000+04:30

- Not every needing is addiction… Addiction is to need something increasingly while not only you can live without it, but also it harms or wastes you or something important in or for your life…
...
Actually Love is an addiction too!
...

تمثیل هات

2009-04-07T01:01:00.001+04:30

من می ترسم از سر زدن به وبلاگت... شوق هم دارم اما... می آم و جمله های گاه و بی گاهت رو می نویسم اینجا و اونجا که بغض کنم هر بار که می بینمشون...

قلبم نمی زند
مثل درختی
که صندلی شده باشد

Desktop!

2009-04-05T02:14:00.000+04:30

خودشیفتگی ست این یا سلف اِستادی با طعم انحنا؟

knowledge

2009-04-05T01:53:00.002+04:30

- Excuse me, but you don’t know enough about life to say a thing like that, Sister.
- I know enough.
- You know the rules maybe, but that don’t cover it.
- I know what I won’t accept.
- You accept what you gotta accept, and you work with it.

Doubt

آه... هفت سالگی!

2009-04-03T02:01:00.002+04:30

*
یک کلاس یا یه مدرسه بودن که هجوم آوردن توی قطار... دختر و پسر به هر رنگ و سایز و سن... کله مو کرده بودم توی مونیتور و صدای موزیک رو بالا برده بودم که با تماشاشون آدم فضولی به نظر نیام! به ایستگاه بروکسل نورث که نزدیک می شدیم غلغله افتاد بینشون...همه پسرها ریخته بودن پشت پنجره های سمت چپ ... از نیم وجبی ها آی و اویی در می اومد که از نصف مردهای ما عمرن درنیاد (از نصف دیگه هم گاهی ممکنه صادر شه)!... دخترها هم می خندیدن و بعضی ها هم مثل من لبخند افاضه می کردن! شانسشون تمام ویترین ها هم پر بود و پشت هر ویترین یکی ژست گرفته بود و با نگاه غمگین که نه، فیلسوفانه ای، به عمق دیوار روبروش نگاه می کرد... مردها توی فاصله ی پنجره و دیوار روبرو آروم قدم می زدن... اونها که توی ویترین ایستاده یا نشسته بودن، انگار به مردی خیالی که توی دیوار، زیر ریل راه آهن ایستاده بود، خیره بودن... پسربچه ها هم از توی قطار، از سر و کول هم بالا می رفتن که حتی یکی شون رو از قلم نندازن و برای هر کدوم صوت مخصوصی در کنن!

**
نوشته ی روی دستبندی رو می خوندم که به دست مردی بود که میله ی مترو رو از بالای دست من گرفته بود...
makepovertyhistory

***
توی ایستگاه های مترو و قطار بروکسل یاد تهران خودمون می افتم... زنهای بچه به بغل نشستن پای دیوار و نگاهشون به ارتفاعی دوخته شده حدود وسط قد جمعیتی که تند از جلوشون می گذره... تا بی اینکه به چشم کسی نگاه کنن، متوجه باشن کی توجه داره بهشون... تا تله پاتی کنن و ترحم بخرن...

****
من اگه فقیر باشم، اگه هیچ انتخابی نداشته باشم، ترجیح می دم جنس باشم تا هیچی... تا گدا... حالا هرقدر هم جنس ضررداری باشم... مشتری خودش باید عاقل باشه... برای من مهم اینه که خواسته بشم، نه اینکه بخوام

*****
دو خط آخر قابل تعمیم است به هر فقری

Thoughts of thighs!

2009-04-02T02:08:00.003+04:30

- May be you should take your hand off my thigh.
- My hand's not on your thigh...

White Palace

Deli2Live - 2

2009-03-27T14:29:00.003+04:30

!لیدی لایو
در ادامه ی خودکوبی های اخیرم، بعد از قریب به 6 ماه زندگی صلح آمیز با غرایب خونه م، دیروز از پله های معرف حضورتون سقوط کردم و کم مونده بود قلفتی فرو برم توی در شیشه ای و بعد هم یحتمل با کله توی گلوی یه مبلی... که درست پشت در شیشه ای (و نمی دونم چرا اونجا!) متوقف شدم و لش کوفته ی خودم رو کشیدم توی هال... نزدیک مبل که رسیدم، دیدم هیچ درمانی بر دردم نیست جز فریاد... تصمیم گرفتم رحم کنم به حال خودم و داد بزنم و این تکلیفو با موفقیت نسبی انجام دادم و حال مساعدتری نسبت به کل ماجرا پیدا کردم... امروز در پی سوال یکی از دوستان، مترصد فرصتی هستم که برم دستشویی و با فراغ بال بگردم دنبال رنگ نارنجی بین مجموعه رنگهای پاشیده زیر پوست رون و باسنم... بلکه هم عکسی انداختم ازش و زدم کنار یکی از این تابلوهای هزار رنگ روی دیوار... شاید هم گذاشتم روی دسکتاپ معظم

waiting for Lady-Live's permission for further information on the topic!

P.S:

LIVE2DELI- 1:

لیدی عزیزم سلام
این ها تمام حرف هایی است که می خواستم قبل از رفتنم بهت بزنم. توی خانه یا توی ایستگاه قطار یا توی ترام یا ... ولی شد این جا توی دفترم و خب هیچ چیز توی این دنیا قابل پیش بینی نیست.
برای بعضی آدم ها لازم است که قبلش بروی روی قرآن یا هر چیز مقدس دیگر ولی فکر نمی کنم برای لیدی لازم به این همه تشریفات قبل از اعتراف باشد و فقط به لیدی می گویم که همه این ها از ته دلم است و یک آدم دلی می تواند حرف های دلی را تشخیص بدهد و حتم دارم که لیدی هم دلی است و چه خوب می شود از این به بعد اسمت را بگذارم "لیدی دلی" و بعضی وقت ها هم "دلی" خالی!
لیدی دلی عزیزم!

....

آن موقع که داشتی خودت را به در و دیوار می زدی و آب جوش روی پاهایت خالی می کردی و دستت را به ماکروویو می چسباندی و لیوان های دسته دار را با چایی روی هوا می شکستی و با کمر خودتو از روی صندلی راحتی می کوبیدی کف سرامیک ها و لباس هایت را توی خیابان کثیف می کردی و هندوانه شب عیدت کف اتوبوس قل می خورد و فشارت می رسید به پنج و ساعتت برای اولین بار در عمرش زنگ نمی خورد و ظرف هایت را روی کف آشپزخانه و یا یخچالت ولو می کردی، من داشتم زیر باران بی امان بروکسل دنبال بهانه های ارزان و با کیفیت بالا برای خودم و دوست هایم و لیدی دلی می گشتم و ساختمان های 1600 میلادی حکومت پادشاهی و مجسمه مقدس آن ناحیه را رد می کردم و برگ های خیس تاریخ با قدم های تند من ورق می خورد. آن موقع که تو احتمالا داشتی قرآن و دیوان حافظ سر سفره هفت سین را جا به جا می کردی من توی کلیسای شهر نشسته بودم کنار یک معلم آمریکایی پیر برای شنیدن دعا و اورگان دلی یک دختر ژاپنی و وقتی که تو با آن یکی دستت ناخواسته با آینه سر میز تقه می زدی و آینه دمر می شد روی سی دی ها، خواهر روحانی کلیسا از دادن شیرینی بعد از دعا به من جلوی هزار چشم پرهیز می کرد چون من مسلمان بودم و اگر دستش می رسید حتی از آنجا به بیرون پرتم می کرد. آن موقع که تو داشتی حس های مختلف را مزه مزه می کردی و یا احتمالا با استادت سر پرنده ای که مرده و آن یکی ای که فرار کرده حرف می زدی، دیوید، معلم آمریکایی داشت از دلم درمی آورد و به آدم های تغییرناپذیر کلیسا دری وری می گفت.
خب تیوب خمیردندان تو به نصف رسید توی این دو روز و اول یک قطار در بروسل دچار نقص فنی شد و با تاخیر نیم ساعته یکی دیگر آمد و جایش را گرفت. بعد برای چند دقیقه خواب چشم های من را گرفت و من را چهار ایستگاه بعد از انتورپ رها کرد. بعد در آن ایستگاه یک قطار دیگر کنسل شد و بعد از یک ساعت ایستادن توی بوران بهاری یکی دیگر آمد و جایش را گرفت. بعد من تو را دیدم که مثل همیشه زیبا بودی و خواستنی و مهربان و انگار باد موهایت را آشفته کرده بود. خواستم یک جایی آرام بگیریم و همه این حرف ها را بهت بگویم. اما با تعجب دیدیم که قطار هشت و نیم اوترخت از لیست قطارها غیب شده است و باید برویم آمستردام و باز دیدیم یک قطار آمستردام جلوی ما سبز شده که با تقلا سوارش شدم و تا درها بین من و لیدی دلی فاصله انداختند دیدم که کیف لیدی دلی همچنان روی دوش من باقی مانده است و هدیه ای که برایش گذاشته بودم توی یکی از پلاستیک های توی دستم. بعد فهمیدم که آن قطار ویژه رزرویشن است و من باید 40 یورو بابت سوار شدنش بدهم و هیچ ربطی به بلیط اینترنشنال عادی من ندارد و این در حالی بود که انگار قبلش موقعی که من در قطار بروسل و تو توی ترام شماره 24 بودی به چهار زبان زنده دنیا در موردش حرف زده بودند. بعد هر کاری کردند نتوانستند از کارت بانک من مبلغ را بکشند بیرون و پول کشی هم در کار نبود. بعد فهمیدم که تصادف وحشتناکی در گودای آلمان شده و قطار ناپدید شده اوترخت بی مناسبت با این حادثه نبوده و تمام ورود ها تا اطلاع ثانوی بسته شده است. بعد من و دو دختر مراکشی را در ایستگاهی که سابقه توقف نداشت آن قطار را پیاده کردند و ما رفتیم روسندال. ما هم مسیر بودیم و من دو تا دوست خیلی خوب پیدا کردم که در تمام این مدت کمک من می کردند که بارهای سنگینم را جا به جا کنم. خنده دار است نه؟این همه به در و دیوار کوبیدن ها نمی دانم به خاطر چی بود. برای این که یک پسر مسلمان توی قطار روسندال به هنگلو که در تمام مدت من و مراکشی ها را احتمالا پاییده بوده و حرف هایمان را شنیده بوده، بعد از رفتن آن ها، موقعی که من سرم را با خستگی به شیشه تکیه داده بودم و چشم های گود رفته از خوابم را با تاریکی دوخته بودم، بعد از پرسیدن چند سوال از من خوشش بیاید و ازم تقاضا کند که با هم بیشتر در ارتباط باشیم و شماره تلفنم را بهش بدهم و بعد از من رویم را بکنم آن طرف و قطار نگه دارد در ایستگاه مورد نظر او و او همان طور با نگاه عجیبش بایستد بالای سر تو و همچنان مصر و بعد که با نا امیدی بخواهد از قطار برود بیرون قطار شروع کند به حرکت و او هم جا بماند و بعد بنشیند جلوی من.

....

حکمت به در و دیوار کوبیدن در زندگی را فقط خدای من و لیدی دلی می داند. قصه این سه روز من و تو هم بدون شک دنباله دارد. نه آب جوش ریختن های تو ربطی به آدم های توی حیاط ات که داشتند یواشکی لیدی دلی و من را می پاییدند دارد نه خرابی و تعویض و تصادف قطار های مختلف اروپا ربطی به سبز شدن یک دیوانه مسلمان عرب سر راه من. مطمئنم که امسال سال کولاک و طوفانی و پر از اتفاقات خوب برای هر دویمان خواهد بود و ایشالا آقای گاو خیلی خوبی برایمان باشد امسال که حتما هم هست!

....

راهی را هم پیشنهاد کن که کیف و هدیه لیدی دلی را بهش بدهم.
شاد باشی لیدی دلی و پر لبخند
دوستت که هنوز اسمی برایش انتخاب نکرده ای

DELI2LIVE - 1:

پای نامه ت ناخودآگاه دنبال دکمه ی ریپلای بودم که باز فهمیدم این نامه فرق داره... با اینکه روی مونیتور می خونمش

آشفته ام... بهانه اگه باده یا تقلا برای خوشی چهار تا آدم مثل خودم، یا دلی که ترک لیوانهارو می بینه و توی دست نگهشون می داره تا بشکنن و بسوزونن... بهانه هر چی که هست، من می خندم که آشفتگی م باز تلخ نشه و له نشم زیر ناشادی مهلکش...
اما برای تو شادم... از توانت و خسته نشدنت... از این تکاپویی که داری برای بیشتر و بهتر بودن... از اینکه می بینم توی کولاک اتفاقها تاب می خوری خوشحالم... دنیا گاهی که می خواد کاری بزرگتر از قد و قواره های عادتش کنه، مثل من دست و پا چلفتی می شه... تعجب نمی کنم بعضی دقیقه ها چه همه چیز به هم تاب می خوره که مزه ی هر لحظه حست رو که چشیدی بتونی بسپریش به گرسنگی ذهنت تا ساعتها نشخوارش کنه... برات خوشحالم و برای خودم هم که جایی قاطی کولاکی شدم که دل یه آدم زنده توی دنیا به پا کرده... شاید اینجا و مونیتور پریشونی بی حواس من هم بهانه ی یکی از سلوکهای خودت بودیم... گاهی سوته دل تشنه ی گفتنه، اما می ترسه از اینکه بخت آروم آروم پخته شدن خامی رو با هزار تا آتیش رنگ به رنگ روزگار بگیره... اگه گنگی کردم، اگه کلافه شدی بس که بی نتیجه گیری و قانون گذاری حرف زدم و مثال های متناقض زدم مدام و رها کردمت بی جمله ای که بچسبونی سر در غربتت، از سر نامحرمی نبود که رسواتر از اینهام... از سر خست نبود، که سوخته نه مالی داره و نه زکاتی...ترسیدم... که تورو با آتیش خودم بسوزونم و نگذارم پای شعله های شاید نرم نرم زندگی خودت بپزی
حالا خوشحالم که می بینم غلط نکردم که دست زندگیت رو خوندم

اسم پیشنهادیم هم دو تاست... یکی همونی که قبلا گقتم
Lady N
دومی هم یه کمی تو مایه های مولتی مدیا و رسانه و ایناست!
Narges-Live
می تونی هم ترکیبشون رو انتخاب کنی:
Lady Live
ولی دیگه خیلی خارجی می شه...
انتخاب آخر با خودت...

کیف که قابلی نداره... یادگاری... هدیه هم بمونه به وقتش که اومدم دیدنت... یا یه وقت دیگه ای که فکر کردی فوری فوتی باید خوشحالم کنی...

Arrhythmic

2009-03-24T01:01:00.001+04:30

بدحالیه وقتی هیچ موزیکی به آهنگش نیست...

زیبای بیگانه

2009-03-11T21:55:00.004+03:30

تا قبل از این، قبل اینجا، هر وقت با خودم زمزمه می کردم
امروز بوسه های تو یادم آمد
در این زمین زیبای بیگانه

(رضا براهنی)
زیبای بیگانه به نظرم صفت زمین به معنای عامش بود... امروز...اینجا... وقتی خوندمش حس کردم بیگانگی ش یعنی وطن نبودنش...
این زمین زیبای بیگانه

امروز هوا آفتابی بود... اسفندی... بهاری... نوک کوهی... شاید بره همین بود که "یادم آمد"... شاید هم نه، خبر احتمال سر زدن بود... وسط روز یک دفعه افتادم توی لوپ یادها... آدم ها... احساس ها...

پوستم رو پاره کردم و قفسه سینه رو مثل قاب کهنه ای وقت خونه تکونی باز کردم و گذاشتم کنار... قلبم باد می خورد بین دست های نمدار آسمون آفتابی امروز...

ولی نه... همه ش از حرفای توی ماشین شروع شد... ماشین فاطیما...

توی سفارت انگلیس، مدارکم رو که تحویل دادم و نشستم نزدیک دختر سیاهی که از وقت اومدنش چند بار جا عوض کرده بود و کنار آدمهای مختلف نشسته بود، بهم گفت پول نقد کم داره و توی کارتش هم 50 یورو داره... نه می تونه کامل نقد پرداخت کنه، نه با کارت... نقدش رو تکمیل کردم که بعد از حساب بانکش پسم بده... یک ساعتی منتظر بودم تا مدارکش رو تحویل بده و بیاد... یکی ته ذهنم مدام ور می زد که اگه دروغ گفته باشه چی؟ بعد هی شاهد می آورد... هی شاهدهاش رو می نشوندم سر جاشون که چرندن... بعد دست می ذاشت روی نقطه ضعفم... که الان طرف داره بهت می خنده و تو اینجا میخ شدی... لااقل برو، مضحکه ی خودت نشو... جوابشو می دادم که جای شک نیست... بعد می گفت به فرض هم که اومد و رفتید هم دم بانک... اگه حسابش خالی بود دستت به کجا بنده؟ جوابشو می دادم دلم می خواد اعتماد کنم... حالم خوشه با اعتماد کردن... آخرش گفت باشه... حالا که کردی... دفعه ی دیگه لااقل فکر علافیش رو قبل از خوشی اعتماد کن... بهش پوزخند زدم... روی نوک پا یه چرخ زدم و یه قدم رفتم عقب و کنارتر و توی حالت ضربدری پاهام وایستادم و ژست گرفتم براش... توی شیشه می دیدمش که روی صورتم خفه شد... سرخوش بودم...
فاطیما که پشت شیشه پیداش شد، دیگه لشش هم نبود... سبک بودم... پر لبخند

جریمه شده بود برای پارک... گپ می زدیم تا برسیم به بانک... از دوست پسری که می خواست بَره دیدنش بِره انگلیس... از آر اند بی... از دوست نداشتن بروکسل... از شهرهای کوچیکی که حس وطن دارن، حتی اگه شهر خودت، بزرگ بوده باشه... از شهر خودت...
یه تیکه ابر سفید گنده نشسته بود روی اون آبی شفاف... رد دو تا هواپیما روش ضربدر زده بودن... هواپیمای سومی داشت با یکی از قبلی ها کمی پایین تر ضربدر دیگه ای روی آبی آسمون می زد...

همه جا شلوغ بود...

کلی رونده بودیم و رفته بودیم بانکی که دوستش کار می کرد... حساب بانکی ای توی کار نبود... ازش قرض کرد... مثلا من نفهمیدم...
یه ساندویچ هم لابد به حساب دوستش گرفت... 50 یورویی رو که توی مشتش مچاله شده بود و روغنی، بی تعارف گذاشت کف دستم...

- Simon, you’re the only man I know who borrows money to repay a debt that you took to repay a debt.
- And that’s why you love me…

The Hunting Party

یخ بود... پشتش مضطرب... تازه وسط های راه تونست به چشمام نگاه کنه وقتی حرف می زدم... توی برخورد اول وقتی آدمها یخ هستن نمی تونم بیشتر از معمول دوستشون داشته باشم... ولی اگه یخشو تمام آب کرده بودم، دوست داشتنی بود...

self-value

2009-03-02T17:38:00.000+03:30

روز کنسرت قدش بلندتر شده بود... منظم و مردونه راه میرفت... امروز باز موقع راه رفتن از کمر خم میشه و شلنگ تخته میندازه...

dosage

2009-02-18T15:47:00.002+03:30

انگار تماشا کردن یه سیزن لاست تو آخر هفته، بعد هم روزی یه دی وی دی، یه کمی‌ دوز بالایی‌ یه

گر چه کلی‌ ایراداشو اینطوری پیدا میکنی‌ ... اما یه ری استارت لازم داری فور د چنجز تو تیک افکت

Sun in Aquarius

2009-02-15T18:55:00.000+03:30

When Saeedeh was born, the Sun was in the Sign Aquarius, the Rebel, the Genius, or the Exile. Saeedeh 's basic sanity and vitality depend on a constant diet of experiences that many people might consider strange, eccentric, or at least grossly impractical. The key here lies in the realization that every culture, society, and family is inherently conservative, an observation which typically applies even more stringently to sub-cultures -- try being a hippie with a crew-cut, a New Ager who doesn't think "organic is better," or a rapper with the brim of her cap facing forward! Add one more point: for Saeedeh , the experiences that are inherently invigorating and meaningful happen to be ones that are culturally encoded as "a little weird." So: the saner she becomes, the more unusual she will look! It's as simple -- and as complicated -- as that. There is so much potential for questioning and doubting all the "received wisdom" of the world in Saeedeh that she will either trust that path no matter where it leads her -- or wind up releasing that defiant energy in pointless ways: various symbolic rebellions, icy emotional detachment, and general contrariness. Naturally, anyone who is wired to understand her is not going to be someone of a militantly, nervously conventional character! No such person could follow Saeedeh very far down the road of her free-spirited, independent destiny. Find out more with your full-length reading...

Other Colors-2

2009-01-28T16:40:00.001+03:30

اول: وقت نبود که باقی ماجرا رو بنویسم... لوس بازی نبود!
اما بعد:
نزدیکترین مسافری که توی دید کاملم بود، پیرمردی بود که توی ردیف کناری نشسته بود... خانم همراهش دستهای پیرمرد رو بین دستهای خودش گرفته بود... دست پیرمرد که بیرون اومد می لرزید... نفهمیدم از کجا، اما اضطراب پروازش منو یاد همه مسافرهای پروازهای سقوط کرده ی ایرانی انداخت... مهماندار چندباری اومد کنارش و جواب سوالهاش رو داد...
هواپیما آماده ی تیک آو می شد... کتاب رو باز کردم و رفتم صفحه ی اول فصل اول... مهماندار اومد کنار پیرمرد... نگاهم باز برگشت طرف اونها... زن دستهاش رو نگرفته بود... پیرمرد با کمک دستهاش حرف می زد...دستهایی که نمی لرزیدن... مهماندار رفت... دستاش آروم نشستن روی پاهاش........ آروم گرفته بود.... جمله ی اول کتاب رو خوندم... هواپیما راه افتاده بود...

I have been writing for thirty years.

ثـِرتی؟ برگشتم از سر خوندم... حرارت تنم بالا می رفت... چیزی شبیه انرژی آزادنشده، خونم رو سنگین کرده بود... خون سنگین از تن و مغزم رد می شد... جمله تکرار می شد توی ذهنم... عوض می شد برای من که

I have been written for thirty years.

نه اما... همون بهتر بود...

I have been writing for thirty years. .. Now, I am entering into my thirty-first year as a writer…

درست همینجا بود... لابلای همین کلمه های این آدم... این مرد تُرک......
آروم شدم... خون سنگین از قلبم رد شد... صاف شد... شادی شد... لبهام رو تکون داد... لبخند شد... با نرم شدن تنم، پخش شد دور و برم...
هواپیما از زمین بلند شد... جیغ شاد بچه ای بلند شد از هیجان بلند شدن هواپیما... از پنجره با زاویه ی چهل و پنج درجه نگاه کردم به چراغهای روشن شهر... به اینهمه شمع... تولدم بود

Other Colors

2009-01-27T00:11:00.002+03:30

گفته بودم که امسال قرار نیست اصلا که از دست کسی دیگه کادو بگیرم... گفته بودم، که مثل همیشه چیزی گفته باشم... بعد کم کم باور کردم که چون قرار نیست کس دیگه ای کادو بده، لابد خودش کادومو می پیچه و می ذاره سر راه... بچه نیستم، اما باید باور می کردم تا برسم به آخر این هفته ی نحس...این هم که بلیط پرواز فرانسه م برای دیروز بود حساب نبود... چون سورپرایز نبود...
انقدر باور کرده بودم که حتی باد هم بی قرارم می کرد که ثانیه ی بعد چی می شه؟ چه برسه نگاه یه آدم که داشت می اومد طرفم!
سرراه باید می رفتم دانشگاه و برگه هایی رو که یادم رفته بود برمی داشتم... به هوای میون-بر از در کوچیک پشت دانشگاه زدم بیرون که از وسط پارک رد شم... به هر دری که زدم بیام بیرون، بسته بود... یکشنبه بود...
بی رمق از دویدن های توی پارک، توی کافه ی فرودگاه نشستم... هر کی نزدیکم می شد برق می گرفتم که نکنه پستچی یه...! به خودم پوزخندی زدم و بلند شدم که دوری بزنم توی سالن... اما اولین فروشگاه، کتاب فروشی بود... مشغول شدم... به ساعت که نگاه کردم، فقط چند دیقه به باز شدن گیت مونده بود... یکی از کتابهارو برداشتم... بره رفت و برگشت مشغولم می کرد
جام خوب بود... کنار پنجره... مقدمه ی کتاب رو می خوندم و ناخودآگاه منتظر کسی بودم که قرار بود صندلی کنارم رو پر کنه... هر آدمی که کنار ردیفم مکث می کرد سرم بلند می شد و اون رد می شد... همه نشستند... ردیف من خالی موند... مقدمه ی کتاب رو تموم کردم....
کتاب خوبی به نظر می اومد...

ادامه داره...

باشوآ گـَلـَر

2009-01-22T18:37:00.001+03:30

بعد از عمری تایپ و چت و الواتی و خندیدن به آقای استاد که با انگشتاش نشونه می رفت حروف رو، نشسته م دارم تایپ کردن یاد می گیرم! تازه فهمیده م چقدر زور می زده م!!!!!

EMPTY

2009-01-17T00:19:00.001+03:30

The dance (that you do whenever Apollo or any other smaller

god is not watching you) the dance

Of probability

Be-

ing human.

لاشخورها هم همین هستن... منتظر که نوبت صاحب شدن خودشون برسه...
عاشقی این نیست که وقتی کسی مال تو نیست، توی رویاهات منتظر روزی باشی که همه ی آدم ها و سدها و مانع ها نابود شده باشن... این نیست که با خیال احتمال مرگ کسی، گم شدنش، کم رنگ شدنش، احتمال خودت رو زنده نگه داری... این شومی و بدبختی که با تمنای ساکت و ملتهب خودت پخش می کنی توی دنیا، تا وصال، رسم عاشقی نیست
باید بشه... بتونی که ناف خواستنش رو ببری و بندازی دور... باید بتونی که معلق دنیای گل و گشادی بشی که تنها یقین توش، گرسنگی یه... اما گدایی احتمال ها و اتفاق ها و فرشته ها و شیطان ها رو نکنی...

پ.ن: یک فیلم

The Lover

2009-01-13T23:27:00.002+03:30

سه نفر هستن که حداقل هفته ای سه بار توی اتوبوس می بینمشون... حداکثر روزی دو بار!
بیشتر از همه پیرمرده رو با مو و ریش سفید و عصا و تازگی پالتوی قهوه ای... وقتی من از پشت سر می بینمش، اتوبوس هم راه می افته... بعد تنش دور دستش که به میله اتوبوس گرفته تابی می خوره به سمت من... تنش رو هل می ده که با اتوبوس همراه بشه و اینرسی رو رفع کنه... درست همینجا، همین لحظه که زورش نمی رسه به تن خودش و یه دستش می لرزه بین فشارهایی که بهش وارد می شه و اون یکی دستش عصارو محکمتر فشار می ده، لحظه ای یه که اونقدر برام آشناست و پردرد، که دلم می ریزه و باید زود چشام رو برگردونم...
دومی پسر ترکی یه به گمونم که چپ و راست می بینمش... هیچ چیز خاصی هم نداره واسه توصیف کردن... موندم چرا هی می بینمش؟!
آخری این دختره ست که خیلی دوستش دارم... موهای لخت قهوه ایش فقط از پشت یه کلاه وسترن سیاه معلومن... یه کاپشن نیم تنه ی مشکی کتون می پوشه که پشتش چاپ عقاب داره... گاهی دامن سفید چین داری پوشیده... گاهی هم شلوار چسبون مشکی... پرادا اما تند و مغرور از بین ردیف صندلی ها می گذره و می ره ردیف آخر اتوبوس می شینه... همیشه تنهاست... گاهی فکر می کنم چیزی شبیه یه دسته گل کوچیک دستش دیدم... اینه که فکر می کنم من موقع برگشتنش از خونه ی یارش می بینمش... اینه که منو یاد "عاشق" مارگریت دوراس می ندازه

پ.ن: یادم رفت اون خانومه و نی نی ش رو... کم می بینمشون... شاید اگه دیرم شده باشه... اول حواسم به مامانه بود... که چطور شیطنتش مهار شده با مامان بودنش... بعد یه روز صورت نی نی ش به سمت من بود... بغض کرده بود و لباش از بغض و سرما می لرزید... چشمای نیمه پرش رو دوخته بود به چشمای مامانش که نگاهش نمی کردن! مامانش داشت دستکشهای نی نی رو توی اتوبوس دستش می کرد... دستکشها که رفتن توی دست نی نی، کمی از لرزش لبهاش کم شد... بغضش هم یواش یواش پرید... تونست از مامانش چشم برداره... مامان هنوز هم نگاهش نمی کرد

دو تا موی رها

2009-01-04T00:00:00.003+03:30

مدام می پیچه توی ذهنم که "دو تا چشم سیاه داری"... سیاه که نیستن... غرض این که می شه توشون گم شد... بعد هم ادامه ش که "تو اون دریای چشمون سیاه رو پس چرا داری؟"... آخه می دونم که خبر نداری

دو تا چشم... دو تا چشم... دو تا چشم سیاه داری

Pattern

2008-12-22T00:07:00.003+03:30

کسی بود که شبیه من بود به قدری که بارها نیمه آشناها اشتباهمون گرفته بودن... امروز عکسهای عروسیش رو می دیدم که بغل مردی خیلی شبیه تو ایستاده بود...

این دنیا انگار همه ی جایگشت های ممکن رو امتحان می کنه اما روی چند تا کپی... روی هر کپی هم تا بهش فرصت بدی کارشو تکرار می کنه که شاید همه ی نتایج ممکن از هر جایگشت رو پیدا کنی... تازه اگه بدونی تکرار اونو نباید با تکرار جواب بدی

at the center of nothing

2008-12-21T01:10:00.003+03:30

دلم میخواست چیزی بنویسم برای بلندترین شب سال که نه زار باشه و نه دور از واقع... راستش هم حتی اول خواستم از خیالات بنویسم... اما نشد... زبونش رو گم کردم یا خودش رو یا بدوقت روزگارمه، نمی دونم... اما نشد... حرفهایی هست... اما آهنگ نشد، خیال انگیز نشد...... شاید نیست... شاید اینکه همه ی بادها بی بو و بی که چیزی رو پرت و گم کنن رد می شن و می رن، اما رو برنمی گردونی به تماشای یادها و خاطره هایی که انگار اسید پاشیده باشی به صورتشون و وسوسه نمی شی هیچ، یعنی ناممکن شده که گرم بشی با هیچ کدوم... تا هم به خیالی گرم نشی چی هست که بنویسی؟
بلد هم نیستم که حرفهام رو چپه کنم... می مونه زار زدن که ......... بیخیال

....

فقط هوس هندونه کردم... هم وحشی خوردنش رو و هم قاچ شده و مرتب توی ظرف و منتظر مهمون چیده شده ش رو...

هی هی هی...

HB, HM

2008-12-03T19:52:00.000+03:30

حالا شبیه‌تر شدیم... فرقی که نمی‌کند... تنها که باشی و بی‌تماشا... فرقی نمی‌کند که کجا... آنجا که نمی‌دانم کجا یا اینجا... لابد تو هم این روزها مثل من دنبال پنجره‌ای می‌گردی که باز شود به خنده‌هایشان حالا که اینهمه بهانه دارند برای شادی...

هرقدر هم که آزاد باشی لابد گاهی مثل همین روزهای من دست و بالت بسته می‌شود و گیر می‌کنی لای نیزارهای تاریک بیخبری... لابد گاهی بیقراری که دست یکی‌شان پنجره‌ات را باز کند و نور رقصان و گرم حضورشان را بپاشد روی سردی تنهاییت... لابد گاهی قانعی حتی به صدایی... گاهی اما می‌خواهی باورت کنند که هستی هنوز و دغدغه‌هاشان روانت را به کجاها که نمی‌راند... باور کنند که هنوز می‌توانی باشی...

حالا شبیه‌تر شدیم... حالا باز کمی بیشتر می‌فهممت

....

coincidence?

2008-12-01T20:22:00.000+03:30

فکر کن یه هفته دور و بر یه جمع آدم تازه باشی‌، به یکیشون هیچ رقمه نخوایی نزدیک شی، چون فکر میکنی‌ سخت و پیچیده ست، و خوب تو هم حوصله داری مگه؟ بعد، بعد از یک هفته، روز آخری که دور و بر هم هستید، کاشف به عمل بیاره اون طرف، که توی یه روز به دنیا اومدید!

Just for me!

2008-11-23T17:18:00.000+03:30

من فکر می‌کردم جمعه هاست که هوا بیقرار میشه! حالا میبینم که نه، یکشنبه هاست!!!!!! نمیفهمم هوا از کجا میفهمه کجا چه روزی تعطیله! البته میتونه بفهمه ها! ولی‌ خوب آدم دلش میخواد بگه ‌ای شیطون!
حتا انگار چیزای ظریفتری رو هم میفهمه! من که می‌خواستم بیام همه میگفتن زودتر از تهران هواش سرد میشه، بیشتر هواش بارونی یه، اما برفی نمیشه!
من که رسیدم اینجا، یه هفته هوا آفتابی بود و اینا از ذوق تو هم نمیگنجیدن! حالا هم، امروز داره برف میاد!

LOST 1/2

2008-11-16T19:17:00.001+03:30

-How's that for a tragedy?
I became the man I was hunting.

یاد ایامی

2008-11-16T00:48:00.002+03:30

......به مناسبت وصال دوباره ی من و دفترم.....

دیگر نروم هرگز در سایه ی مهتابت
دیگر نکشم پا از بیرحمی ی مردابت
میمانم و میخوانم شعری ز طرب خسته
میخوانم و میرقصم با هر چه زند تارت
هر فصل بیاغازی بر پیکر من روید
پاییز که لرزانیم، مویم که زمستانت
یک پرده زنی‌ لبخند، صد غنچه بهارم، بیش
صد داغ ز تب دارم با تابش چشمانت
...
دیگر نروم حتی از آتش یأس تو
یا شعله شوم یکسر یا گل کند ایمانم
از شاخه نچینم باز، آن خوشه ی زرین را،
پیچیده به لبهایم، مشتاق به لبهایت
یا میرسی‌ از تردید، آویز بر این مستی
یا ساغر من ریزد در قاب قدمهایت
حیرت به نفس مانده، با بغض گلو آواز
میخوانم و میرقصم با هر چه زند تارت
...

گمونم ۷۸ یا ۷۹

Difficulties with love in transit

2008-11-03T13:45:00.001+03:30

استادم میگه اینطور که به نظر میاد، من چلنگ‌های بیشتری می‌خوام برای پروژه م... چند تا پیشنهاد میده!... فکر می‌کنم خودم باید یه فکری کنم برای پیدا کردن یه چلنگ حسابی

*****

کافیه زنگ بزنم فرودگاه تا تکلیف معلوم شه... که می‌شه یه نفر رو توی سالن ترانزیت دید یا نه... اما نمیزنم... تکلیف معلومه: باید رفت به خاطر اونی که خواسته، امید داره هنوز، خیال میکنه که می‌شه... بلیط قطار رو که میگیرم زنگ میزنم...

با اینهمه فکر می‌کنم یه جوری باید بشه! اینقدر احمقانه که نمیشه باشه، که ۲ نفر یه جا باشن و نتونن همدیگرو ببینن... زندان که نیست... لابد یه راهی‌ پیدا می‌کنن برای جبران این حماقت....... خیالات میورزم که نه ی آخر رو که بشنوم حتما گریه می‌کنم... روی نقشه دنبال همه ی توالت‌ها می‌گردم... تجسم می‌کنم طرز نه گفتن کارمنده رو... بهترین حالت اینه که سرد باشه، من هم می‌تونم سرد راهمو بکشم و برم... ولی‌ اگه خشک و خشن بگه، از عصبانیت بغض می‌کنم... اگه هم نرم و مهربونانه بگه، مثل همینی که پشت تلفن سه بار پشت سر هم گفت آیم افرید، باز هم وا میرم

*
توی انعکاس شیشه ها و درها، لباس هام رو عوض و ترکیبهاشون رو امتحان می‌کنم... خم میشم و به عقب تکیه میدم و چند قدمی‌ میام جلو تا ببینم توی کدوم ترکیب جیگرتر میشم!

*
نمیتونم آشپزی کنم... دستمال برمیدارم و میافتم به جون سنگای کف آشپزخونه و هال... میسابم و تمرکز می‌کنم روی لک‌ها تا پاک بشن...

*
پسره می‌‌ایسته و رفقاش رد میشن... بهش که نزدیک میشم با لحن جدی و نگران و صورت کنجکاوی سوالی میپرسه... میپرسم وات؟ دستاش رو میماله به پاهاش و اشاره میکنه به پاهام و میپرسه کلد؟ کلد؟ نیمچه لبخندی میزنم و میگم نو! رد میشم و رد که می‌شه، پیش خودم ادامه ی جوابش رو میدم که مجبورم! میفهمی؟! و ریز میخندم! پسر ترک یا عربی‌ میپیچه توی صورتم که یعنی‌ اگه خوشت میاد، اون که رد شد، ولی‌ من هستم

*
از دختر سیاهی که خم شده بند کفش هاش رو ببنده میپرسم یه کافی‌ نت میشه پیدا کرد توی استیشن؟ میگه نه و راه می‌‌افته باهام که توی خیابون جایی‌ رو پیدا کنیم تا اون هم نیم ساعت قبل از قطارش رو سرگرم شه... آخرین مغازه رو که چک می‌کنیم و دور می‌زنیم، به سرش میزنه بره بار اونور خیابون... باهاش میرم...........

تمام مردهای سیاهی که تو عمرم از دور یا نزدیک دیدم، نگاه غمگینی داشتن... اغلب فرم چشم‌ها هم... اما گاهی‌ فقط نگاه... پسر بیست و پنج شیش ساله ایه... میگه:

- it costs you nothing to be friendly
- right!
- I´m not goiong to ask you anything
- very well
- Because!!... I know you can´t give me what I want.
- yeah, you´re right.
- Because!!... You are too young to give me what I want! So just be friendly...
- .... !!!!!... !!!!....

نگاهی‌ به ساعتم می‌کنم و دختره که میبینه میگه لتز لیو
*
تو بلندگوی قطار به ۴ زبون میگن که قطار امروز توی فرودگاه ایستگاه نداره...فکر می‌کنم با این پیچیدن کارها به هم می‌شه امید داشت که دیدار میسر شود! یک ساعت بعد از کسی‌ که بلیطم رو مهر میزنه میپرسم چی‌ کار باید بکنم؟ میگه مشکل حل شد، از فرودگاه رد میشیم......

پس لابد میسر نمی‌شه!

*
کارمندها یکی‌ در میون میگن اصلا نمیشه یا اینکه اون میتونه بیاد اینجا، اما تو نمیتونی بری اونجا! کارمندهای اون طرف هم همینا رو میگن... به نوبت تقلا می‌کنیم... حواسم به موبایله و به صف آدم‌ها خیره شدم! پسره چمدون به دست میپرسه ببخشید شما فرانسوی هستید؟ میگم نه و چشمم برمیگرده سر جای قبل... میپرسه ایتالیایی؟ با تعجب میگم نه... میگه آخه صورتت شبیهشونه! میگم ایرانی هستم که بره پی کارش! تازه شروع میکنه به خوش و بش! دوزاری من هم بالاخره میافته... میگم منتظر کسی‌ هستم!

- I believe you have a boyfriend!
- he is just over there
- He is so lucky!

لبخند میزنم! گریه کدومه!

*
گریه نکردم... حتی پیش آخرین کارمند... حتی وقتی‌ منتظر قطار روبروی سالن ارایوال نشستم و زل زدم به اونهمه تصویر کشنده ی آدم‌هایی‌ که به هم میرسیدن و بغل میکردن همدیگرو و میبوسیدن و دست دور کمر و شونه ی همدیگه مینداختن و پشت به من میرفتن... فقط اگه پشت تلفن کانال حرفها و لحنها دیرتر عوض یا تموم میشد...
*
مستقیم میرم تو آشپزخونه و ویپینگ میدو رو میذارم که برقصه توی هوا... با این یأس آروم حالا می‌تونم غذای یه هفته رو بپزم...
ویپینگ میدو که هیچ، پیاز‌ها هم چیزی جز حساسیت رو بالا نیاوردن... جز نوشتن... برای همینه که مینویسم

*****

تری سر میز صبحونه میگه: سو یو لایک د دیفیکولتیز ... اشارش به طرز آماده کردن نون و شکلاتمه... فلسفه ش رو توضیح میدم براش... ولی‌ به هر حال راست میگه... دردم اینه که دنیا هم

و اما شب

2008-10-28T20:07:00.000+03:30

خواب‌های جدیدم رو می‌تونم ۳ دسته کنم:
اول اونا که توشون به صورتی‌ واقعی‌ و طی‌ یه پروسه ی منطقی‌، و بدون حجم زیادی از تخیل، یکی‌ یا جماعتی از ملتی‌ رو که میشناسم به کشتن میدم... صبح که بیدار میشم(اگه همون نصف شب بیدار نشده باشم) خبر‌لازم هستم...
دوم اونا که توشون ملت از اول خودشون به صورت اکتیو وارد جنگ میشن و نیازی به داستان ساختن از طرف من بره کشتنشون نیست
سوم، خوابهایی که مقادیر متنابهی از استعاره و تخیل ریخته توشون و کلی‌ اکتیویتر هویت بیوتیفول مایندم هستن تا بشینه تحلیل و تعبیرشون کنه
مثلا دیشب این دختر عموی بیچاره م رو در عنفوان نوعروسی و هیکل درستیش میدیدم که در عرض ۲ روز، ۲ تا پسر بچه به دنیا آورد که اولی‌ با یه دست، انگشت کرد توی چشم دومی‌ و با اون یکی‌ دست زد پس کله ش، طوری که کاسه ی چشم دومی‌ کاملا خالی‌ شد... و البته این همون دختر عمویی یه که اولردی ۲ تا دختر داره و نمونه ی نابی یه از تبدیل باربی به بی‌ یر...

weekly report!

2008-10-20T11:40:00.000+03:30

از خونه ی همدانشگاهیم که میومدم، شوهرش ۳ تا آبجو با طعم‌های مختلف داد بهم! خونه ی خودم که رسیدم، ۲تاشون رو دادم به پسر‌های ساختمون اونور حیاط... حالا پسر چینی‌ یه، طی‌ یک اقدام تلافی جویانه، برام شراب چینی‌ آورده!
-

احساس مسوولیت می‌کردم بنابر تعهداتم به آبجی بزرگه که یه چیزی بپزم... هر چی‌ فکر کردم، دستور کته یادم نیومد... آبکش کردم برنج و نون تست گذاشتم ته قابلمه!! ته دیگی‌ در اومد صادراتی! ترکیب رنگیش در خاطرم درج شد! حدا قل قورمه سبزی با ته دیگ آخر هفته م سر جاشه
-

تحت تأثیر آب و هوا، به طرز نوجوانانه یی هی‌ هر چی‌ میخرم انواع صورتی‌ رو هم توش داره!
-

مهمتر از همه اینکه، من تونستم بدون استفاده از هیچ ابزار یک بار مصرفی، خودم، با همین دست‌های نجیب و زحمتکشم، در زمانی‌ کمتر از یک ساعت (!!)، تمام صورتم رو بند بندازم! تازه رضایت هم داشته باشم از کیفیت کار!
-

... ... ... ... خوب آخر هفته ست دیگه... دلتنگ هم میشیم... ... ... ...

odor

2008-10-15T18:57:00.000+03:30

گاهی‌ داشتن و دیدن چندان فرقی‌ ندارن برات... فرقی‌ نداره باغ داشته باشی‌ یا بری تماشای باغ... حالا منم فعلا خوشم و آروم از تماشای عاشقی ها و زیبایی‌ ها
مستم با عطر همه ی بوسه‌هایی‌ که پخشن توی هوا... مهم نیست کجا نشستن

RE:

2008-10-14T18:44:00.005+03:30

hodude zohr residam daneshgah o ba kasi k gharar bud khunasho ejare konam tamas gereftam...

ye sa@ e baed, man o 4 ta az bache ha raftim didane khune!!! taze in 4 ta gheyr az uni budan k umade bud forudgah donbalam!

saahebkhune taajjob karde bud hesabi!! vali in dar moghayese ba taajjobe man az didane khune ye no o modern o honari o mojahhazesh, hich bud! jatun khalli mishe ye arusi ro ba zarf o zorufe chini ye tuye cabinet ha raah andakht... ye party ro ham ba zarfaye ye bar masrafesh... ye sali ham mishe dar o divar o zarfaro ba mavade shuyandash saabid...

kolli tablo ruye dar o divar hast, kaare khode saahebkhune o rofaghash o mashaahir... ye aghaye mojassame ee ham tuye rahro ruberuye dar, dar kamaale binaamusi lokht (o ...) istade

mogheé bargashtan, tuye mashin sohbat az musighi shod ba yeki az bacheha k chand bari umade Iran... Shajarian ro mishnakht, barash zolf ro gozashtam k namjoo ro ham beshanse

emruz tanha raftam markaze shahr o gom nashodam! kaarhaye sabte naamam hanuz anjaam nashode... haddeaghal ta ye hafte ye dige karte daneshjuyi nadaram... b khanume goftam age madareke man kaamel nashode bud, pas chera man injam!!! baed taze bare avvalin bar nostalgy umad soragham k ouvah... mitunestam ye hafte ye dige ham bemunam tu Iran!

P.S:

حدود ظهر رسیدم دانشگاه و با کسی که قرار بود خونه شو اجاره کنم تماس گرفتم... یه ساعت بعد، من و ۴ تا از بچه‌ها رفتیم دیدن خونه!!‫تازه این ۴ تا غیر از اونی بودن که اومده بود فرودگاه دنبالم! صاحبخونه تعجب کرده بود حسابی!! ولی این در مقایسه با تعجب من از دیدن خونه ی نو و مدرن و هنری و مجهزش، هیچ بود! جاتون خالی میشه یه عروسی رو با ظرف و ظروف چینی توی کابینت ها راه انداخت... یه پارتی رو هم با ظرفای یه بار مصرفش ... یه سالی هم میشه در و دیوار و ظرفارو با مواد شوینده ش سابید...

کلی تابلو روی در و دیوار هست، کار خود صاحبخونه و رفقاش و مشاهیر... یه آقای مجسمه ای هم توی راهرو روبروی در، در کمال بی ناموسی لخت (و ...) ایستاده

‫موقع برگشتن، توی ماشین صحبت از موسیقی شد با یکی از بچه ها که چند باری اومده ایران... شجریان رو میشناخت، براش زلف رو گذاشتم که نامجو رو هم بشناسه

امروز تنها رفتم مرکز شهر و گم نشدم! کارهای ثبت نامم هنوز انجام نشده... حداقل تا یه هفته دیگه کارت دانشجویی ندارم... به خانومه گفتم اگه مدارک من کامل نشده بود، پس چرا من اینجام!!! بعد تازه برای اولین بار نوستالژی اومد سراغم که اووه ... می تونستم یه هفته ی دیگه هم بمونم تو ایران

P.S2:

Thank you

مرسی

Just like me

2008-09-30T20:49:00.001+03:30

!من: عسل تو خیلی خوش‌بغل هستی... تا بغلت می‌کنم لبام می‌ره روی گردنت

!عسل: بغل تو هم خیلی خوبه!‌ دماغت می‌آد توی دهن من

تلخ-4

2008-09-20T12:16:00.003+04:30

اینها رو هم بگم و بعد،...

تقصیر من نبود همه‌ی اون کتمان‌های روز قبلش... تو هم اگه دیده بودی که همه‌ی سرپا ایستادنهاش پشت دری که تو بستی، پوکید و ریخت روی زمین و افتاد، بی‌رمق،... اگه می‌دونستی چقدر تقلا کرده که نگذاره بفهمی، حق می‌دادی به من هم که نگذارم بفهمی... اما من خیال نمی‌کردم... محال می‌دونستم... اگه ذره‌ای گمون می‌کردم که ممکنه همون فردا مجبور باشم که خبر بدم، که مجبور بشی که برگردی، که روی هم ریختن یه مشت خاک رو تماشا کنی، کتمان نمی‌کردم... خیال نمی‌کردم اصلا... همونطور که بعد باور نمی‌کردم... بین هشیاری شنیدن گریه‌ها و فراموشی گنگی و کوری خودم تاب می‌خوردم... صدای ضجه‌های تو هم که پیچید توی گوشی، هشیاری برگشت... تسلایی نداشتم جز اینکه اگه راه بیفتی می‌تونی خاکهارو تماشا کنی... وقت تنگ بود... همیشه وقت تنگه و فرصتی برای یک دل سیر نشستن و ناله کردن نیست...
تلوتلوخورون که نزدیک می‌شدی یادته که جهیدم و پیش از همه رسوندم خودمو بهت... که "ضجه نزن"... اینها نامحرمن... محرم می‌دونی یعنی چی؟ هیچ کس محرم شنیدن صدای تیکه تیکه شدن قلبت نیست جز صاحبش... که اگه بود نمی‌گذاشت پاره پاره بشه... محرم کجا بود؟... گفتم "آروم باش، اینها منتظر ایستادن"... که به رسیدن تو گور رو پر کنن و برن... اگه هوس تماشا هم داشته باشن از جنس شهوت تماشای از هم پاشیدن ساختمونهای بلنده... هرچیزی که ببینن یا نبینن، می‌شه نقل خلوتهای خالی و گرسنه‌شون... نامحرم مرهم نداره برای دردهات... هرچی بیشتر ببینه و نزدیک بشه بهت، نمکی‌یه که آماده می‌کنه برای فردای دردهات... بگذار گور رو پرکنن و رو برگردونن و برن...
یادته؟ من همونم...

حالا درست که همه چیز شوخی شده و بی‌اهمیت... درست که خوب یاد گرفتیم ساکت موندن و حریص تماشا گذاشتن دیگرون‌رو... اما من می‌ترسم... که روزی نوبت من بشه... که تلافی بشه سرم... می‌خوام یادت بمونه ... که من طاقت می‌آرم... می‌‌خوام مطمئنم کنی که بیخبرم نمی‌گذاری هیچ وقت... اما ... حتی اگه بیخبرم گذاشتی، اگه دیر رسیدم، اگه حتی نرسیدم، حتی اگه خبر من بودم،... یادت باشه که فقط نامحرما هستن که ایستادن و زل زدن به چشمهات و گوش تیز کردن به شنیدن ضجه‌هات... پس آروم باش... همیشه

شب یادواره

2008-09-12T23:32:00.001+04:30

حوصله‌ی نوشتن نیست اما امیدی هم نیست که ننویسم چیزی و یادم بمونه که تمام دیشب به افتخار من بیدار نشستیم تا صبح... داشتم فکر می‌کردم حافظه‌ی من از پس حفظ کردن تمام این لحظه‌ها و حرفها و چهره‌ها برنمیاد که چشمهامو بستم تا تمرکز کنم روی صداها: گزارش فوتبال از هال: ر استقلالی نشسته و مسابقه‌ی پرسپولیس رو تماشا می‌کنه... نخی دور و بر گوشم به هم می‌پیچه: ن داره صورتم رو بند می‌ندازه... ترانه‌ای دهه‌ی هشتادی از اسپیکر کامپیوتر: ز پرسپولیسی غرق تماشای "وانس" ه... آبجی بزرگا به حرفای تمام نشدنی مشغولن... دخترا بحثشون گرفته... من درد موهای کنده شده رو با طعم صداها قورت می‌دم و باز الان که یه روز نگذشته یادم نمیاد که حرف آبجیا و دخترا چی بود
کاش یکی‌تون جای من می‌نوشت

Peacefully

2008-09-11T12:34:00.002+04:30

خواستنی‌ها کم نیست... اجابت‌ها هم... اما حالی می‌ده وقتی خواسته‌ت رو خودت هم به روت نیاوردی... از بستنی‌هایی که مامان از در می‌آورد تو، یا هندونه‌هایی که وقتی برمی‌گشتم خونه توی یخچال بودن، تا بن‌بست همه‌ی راههایی که می‌دونستم نباید برم و می‌رفتم،... تا همین سبکی پریدن... همین فصل‌هایی که اونقدر راحت تموم می‌شن که یاد زاییدن زنها توی پاچه‌شون می‌افتم: می‌افته... می‌بُری... بعدش باز سبکی... فقط خودت
یاد مردن ضدقهرمانهایی که تنها خوبی‌شون میل خودویرانگری مقاومت‌ناپذیریه که دارن... وقتی خنجر قهرمان فرومی‌ره توی قلبشون، برای اولین بار خندونن... حتی ممنون
تاوان می‌دی و بی‌حساب می‌شی و باز از نو

Do you?

2008-09-09T23:03:00.006+04:30

- You don’t care about any of this, do you? Your sadness is above everything else.

NO END

To be continued!

2008-09-04T02:22:00.001+04:30

یعنی فکر می کنی این چیه کـَف زمین؟ فَک!
بعد از دوماه ایمیل زده جواب داده که پس چرا اپلای نکردی!!!!!
Let me know if the UWO grad program is still of interest to you and we can discuss things further

مثل اینکه این تو بی اُر نات از اون تو بی اُر نات ها نیست!

تقوا

2008-09-02T23:25:00.001+04:30

-1

این "جود لائو" منو یاد شخصیت رابرت دونیرو توی "ریجینگ بول" می‌ندازه که نزدیکای هر مسابقه بوکس چه تقوایی می‌ورزید! مطمئنم جود لائو هم قبل از هر بازیش همین تقوا رو پیشه می‌کنه
حالا یه روز اگه توی مصاحبه‌هاش نخوندید

-2

طفلی این فیلمبردارهایی که برای برنامه‌های مذهبی فیلمبرداری می‌کنن! تمام مدت دوربینش روی کج و معوجی‌های تن مردهای صف اول نماز می‌چرخه! بعد توی چند ثانیه آخر که نماز تموم شده، بلاخره جرات می‌کنه بره روی دستهای خانومه با انگشتهای قوی اما ظریفش که ناخنهاش رو هم یه نمه بلند نگه داشته و تند تند و بسی مهیج، دونه‌های تسبیح رو رد می‌کنه...

-3

هرقدر از خواص درمانی شاپینگ بگم کم گفته‌م... حتی اگه به هر دلیلی چشمت بمونه دنبال چیزی، هیجانش شفاست

-4

از وقتی فرندز رو تموم کردم، مثل اینایی که به تناسب هر موقعیتی مدام حدیث و آیه می‌آرن وسط حرفشون، برای هر حرفی که می‌شنوم یا می‌گم یه نقلی از ماجراهای فرندز هم بیّنه می‌آرم!
این که نصف اداهای جویی رفته تو ناخودآگاهم، بماند

-5

To be or not to be…
هنوزم مسئله اینست... حالا گیرم چندروز اینور اونورش هم مهم باشه

تلخ-3

2008-08-30T13:10:00.001+04:30

راحته شناختن بادوم تلخ و نخوردنش... شک هم که کنی و بچشی مزه‌ش رو، تلخی‌ای نیست که هوس کنی هضمش رو... مادر هم که باشی خیلی زود می فهمی این یکی تلخه، خیلی تلخ... اما تف نمی‌کنی میوه‌ی تن خودت رو... مادری... نگهش می‌داری روی شاخه‌های تنت تا هروقت که لازم باشه و باشی ... تا خشک نشده باشی
اما وقتی خشک شدی، دیگه کاری از دستت برنمیاد... مجبوری بگذاریش و بری... بسپریش که زجر تلخ بودنش رو تنها بچشه... طعم خواستنی نبودن رو...
جرأت می‌خواد و جسارت که تصمیم بگیری طاقت بیاری چیده نشدن و از شاخه افتادن و حتی برداشته نشدن رو... من جرأت ندارم... تو هم... هیچ کس... مجبوری امید داشته باشی... که بهانه ای برای امیدوار شدن دست و پا کنی... لابد مهربونی می‌کنی... لابد تسلیم می‌شی... لابد چاقوها رو برای بریدن گردن خودت هم تیز می‌کنی... لابد شیرینی می‌کنی

هیچ تلخی نبود که مثل تو شیرین شده باشه وقتی همه به رسم لیمو، شیرین هستند

Samaria

2008-08-25T22:40:00.002+04:30

Samaria

- فاحشه‌ای تو هند بود که اسمش واسومیترا بود
- واسومیترا؟ چه اسم قشنگی
- می‌گن هر مردی باهاش می‌خوابیده یه بودایی فدایی می‌شده
- اون چه غلطی باهاشون می‌کرده؟
- فکر کنم به عنوان فاحشه، باهاشون سکس دیوانه کننده‌ای می‌کرده
- سکس چه ربطی به بودیسم داره؟
- شاید بعضی از عشق‌های عمیق مادرانه رو تحریک می‌کرده... می‌دونی، مردها وقتی سکس می‌کنن مثل بچه‌ها می‌شن
- ...
- یوجین از این به بعد منو واسومیترا صدا بزن
- دهنت رو ببند
- فهمیدی؟ من از امروز واسومیترا هستم

تلخ-2

2008-08-23T20:15:00.002+04:30

گفتی نخند دختر... نمی تونستم...(...)... نقشه هات بر آب بود اگه می خندیدم... گفتی به چیزی فکر کن که بغض کنی... ....... هیچ چیز نبود... (...)... باز خندیدم... گفتی به مرگ فکر کن!... چاره کرد... خنده یادم رفت... اونقدر که حتی وقتی خندیدی به ترس و نگرانی هاشون، باز هم یادم نیومد

از یاد تو اما مرگ نبود که خنده رو شست و برد... مرگ بعد از فراموش کردن خندیدن بود
بشمرم؟ سالهایی رو که یادی از شیرینی خنده هات ندارن....... می تونم حتی بشمرم سالهایی رو که دیگه زهر تلخ هاشون رو هم نچشیدم
حالا حتی گاهی اگه ببینم که می خندی، فقط سرم و بعد گلوم تیر می کشن
حالا به تو که فکر می کنم، غیظ چشمهات رو می بینم و فشار مشتی که صدات رو له می کنه و خرده هاش رو شبیه بعضی کلمات می ریزه بیرون... غلظت خونی رو احساس می کنم که رگهای پشت پوست صورتت رو منفجر می کنه... به رگهایی فکر می کنم که نباید بترکند
گاهی حتی فکر می کنم کاش هیچ کدوم از اونهمه سال هیچ وقت من و تو اونقدر بلند با هم نخندیده بودیم

تلخ - 1

2008-08-20T22:29:00.001+04:30

لیموهایی رو که من پاک می‌کردم، زیرچشمی و گاهی هم با دست زیرورو می‌کرد که مبادا دونه‌ای مونده باشه به تنشون... آخر که گفت دونه‌ها تلخ می‌کنن غذارو دیگه خودم چندبار زیرورو می‌کردمشون... نه اینکه امتحان کرده باشم که باور کنم درست می‌گفت، نه اینکه اگر هم درست بوده باشه فکر کنم دونه‌ای به لیموها مونده بوده، اما هر چی هست کمی تلخی هست ته طعم غذات
همیشه هم فکر می‌کنم اگه بگم باز می‌شم اون جوجه‌ی سر از تخم درنیاورده که می‌خواد به مرغا قدقد یاد بده... ولی وقتی چکش نگاهت می‌خوره به نگاهم که "محکمه رسمی است"، وقتی لحنت سخت می‌شه که "قرائت حکم"، وقتی مِن و مِن می‌کنی وسط جمله‌ت که به قدر احترامی یخی نخراشنده باشه، وقتی هر حرکتم زیر نگاهته که "آزادی با قید"، احساس می‌کنم از سر لج تمام دونه‌ها رو جمع کردی و به‌جای لیموها جوشوندی و یک‌جا سر کشیدی

interaction of poem and mind

2008-08-12T16:13:00.005+04:30

صبح که گوش می دادمش این حسو نداشتم... ظهر که داشتم توی ذهنم می خوندمش و روی ورق می نوشتمش شروع شد

که با خوندن "آرزوهای ما نیز" بعد از "می ریزند بر زمین" یاد "یور مادر تو" بیفتم

حتما بخاطر شباهت دستوریشونه! هر دو بی فعل هستن و قید تکرارشون آخر اومده

پ.ن: خب البته شباهتها خیلی بیشتره... هر دو جمله سه کلمه ای هستن... یه مفعول که اضافه شده به ضمیر ملکی با قید تکرار

شاید هم فقط بخاطر اینکه آرزوهای ما نیز فاکدآپ شدن

As well as his mother

2008-08-12T10:43:00.000+04:30

مثل چک چک باران
روی منقل کباب چند ساعت پیش
اشکهای تو
آتشی که در سینه من بود
و دیگر نباریدی

سیاه مشق

2008-08-08T01:36:00.002+04:30

یکدفعه می‌بینم بین همه خط‌ها و کلمه‌هایی که ریختم روی ورق‌های کاهی به هوای روونی نشئه‌انگیز حرکت روان‌نویس، یک عالم چپ و راست و زیر و بالا با هزار تا کشیدگی‌ و انحنا نوشتم "بخند"... معلوم هم نیست هرکدوم رو توی خیالم چطور به کی گفتم یا از کی شنیدم که یه شکلی شده روی کاغذ

با کسی نبوده‌م لابد... وقتی به هر کسی می‌گم بخنده، چرا باید قلمبه شده باشه پشت گلوم و توی ذهنم که مدام بچکه روی ورق... مگه به کسی بگمش که نه بخوام امرش کنم نه خواهش... که بخند... تو بخند... از اون خنده‌ها که قلاب می‌شن و تفاله‌هایی رو می‌کشن بیرون از دلم که به زور هیچ منطقی تکون نمي‌خورن
که مگه هست؟ هستی؟
با خودم بوده‌م لابد... حتماً با خودم بوده‌م... که خسته نشم مثل وقتایی که عضله‌ی فکم درد می‌گیره از کش و قوس خنده‌های ظاهراً صمیمی مکالمه‌های ناغافل... با خودم بوده‌م حتماً بعد تجویز مرخصی استعلاجی این روزها، که نشستم بین آدمهایی که نه برای نخندیدنام لازمه زور بزنم و توجیهی براشون جور کنم، نه برای خندیدنام... نشستم جلوی افت دوز خنده‌های بابهانه و ابلهانه‌م رو بگیرم که باز مشغول پس و پیش و سنگین و سبک کردن جمله‌های روضه‌هایی نشم که وقت و بی‌وقت........../؟
....

وقتش نیست هنوز
....

bikhializism

2008-08-04T13:51:00.002+04:30

همین شرم و حیاست که خرج آدم رو بالا می‌بره دیگه!

رفتم با آقای آشنا خداحافظی کنم، مثل خانومای خونه‌دار تعارفم کرد که نهار بمونم و راه افتاد دنبالم و سربه زیر وایساد دم در شرکت تا آسانسور بیاد بالا و من برم داخل
از در ساختمون که بیرون رفتم و آفتاب خورد توی چشمم معلوم شد که عینکمو جا گذاشته‌م
حالا مگه من روم می‌شه برگردم و بگم اومدم عینکمو بردارم! که دوباره آقای آشنا بیاد وایسه جلوی در تا من برم داخل آسانسور... بیخیال عینک شدم... بلاخره بعضی‌ها رو آدم می‌شکنه، بعضی‌ها رو گم می‌کنه، بعضی‌هارو هم بیخیال می‌شه
پنج دیقه بعد آقای آشنا زنگ زدن که گمونم عینکتون رو جا گذاشتید! گفتم عجب!! ولی من دور شدم دیگه... گفت می‌خواید بذارم پیش نگهبان که اگه بعد از ساعت اداری وقت می‌کنید بیایید بگیریدش... گفتم امروز که نه... باشه بعداً اگه گذرم افتاد... گفت پس بمونه همین بالا بهتره!!! هر وقت تونستید بیایید

حالا مگه چقدر از تابستون مونده! فوقش هم یه عینک دیگه

I reach for you

2008-07-31T13:18:00.001+04:30

از ننوشتن بزرگتر... حتی فکر هم نمی‌کنم... تا خیالی هوا می‌شه، فکر تیزی تند شیرجه می‌ره و می‌شکافتش...
گاهی فقط دزدیده و بریده‌بریده و پشت شاخ و برگ فکرهای پرت، آروم و شاخه به شاخه بالا می‌کشه خودش رو...
مثل امروز که به ترانه‌های اولین آلبوم تقدیمی گوش می‌دم و خب حواسم کمی پرت این می‌شه که کی آلبوم رو بهم داده اما اهمیتی که نداره... نمی‌شه که یادم بره... شعرهاشو که با خودم می‌خونم و خوب حس می‌کنم، لابد طبیعیه که مقایسه کنم الانو با اوایل که اینقدر حس نمی‌کردمشون... خب دنبال دلیل که بگردم ناخودآگاه یاد چیزهایی می‌افتم که هر ترانه رو برام مفهوم می‌کنه... اهمیت چیزایی که یادم میان همینقدره که تسلسل منطقی حسم رو درک کنم... بعد تفاوت شعرهای آلبوم خب آدمو به مقایسه می ندازه و باز سوال... که چرا باوجود اینهمه تناقض همه رو می‌شه فهمید... چند تا تصویرسازی برای هر شعر کافیه که بفهمی پدر تجربه بسوزه... می‌رسم به ترانه‌ای که زودتر از آلبوم کامل گرفتم... اول فکر می‌کنم دلنشینی ریتمش فقط به‌خاطر عادته... هرچی باشه بیشتر از بقیه گوش داده شده... کافیه به این فکر کنم دلیل دیگه‌ای هم داره... کافیه باز برم توی نخ شعرش که چقدر مناسب اولین ترانه‌ی تقدیمی شدنه... کافیه برم تو نخش... همون لحظه ست که تصویرا تند بیرون می آن از پشت شاخه‌ها و یه دفعه تسخیر می‌کنن ذهنو...

یعنی با کیه؟

2008-07-28T12:07:00.005+04:30

I had no IDEA

2008-07-27T18:22:00.000+04:30

خواب می‌دیدم یواشکی وارد یه ساختمون شبه نظامی یا ورود ممنوع شدم... پیدام که کردن، بر خلاف همیشه انقدر طبیعی دروغ گفتم به خانمی که پرسید اینجا چی کار داشتی که باور کرد. بردنم بیرون اتاق... زنی شبیه و فرمت هنرپیشه‌ها نشسته بود روی نیمکت و گریه می‌کرد... شاکی بود... مخاطبش که جواب داد دیدم آل پاچینوئه... گفت:

I had NO idea
that THIS would be coming

با استرس‌های مختلف جمله‌ش رو تکرار کرد... به همون آل پاچینویی هم هر قدر پیشتر می رفت، حسی که توی جمله‌ش بود قوی‌تر و محکم‌تر می‌شد تا فریاد بغض‌آلودی بشه
بیدار شدم
باز خوابیدم... و خواب دیگه‌ای دیدم... جایی شبیه کافه بود... دخترها می‌گفتن وانمود می‌کنه حواسش به همه هست... اما به هیشکی نیست جز یکی... بعد به من نگاه می‌کردن... سرم پایین بود و من هم وانمود می‌کردم که حواسم به هیشکی نیست... گرچه حرفشون خوشایندم بود، اما مهم نبود... احساس بی‌تفاوتی داشتم... عبث بودن رفتارش

بعد در طول روز هر قدر می‌تونستم مراوده‌ی دیداری و کلامی و تکست داشتم با دوز بالایی از آدم‌های نو و کهنه
همه عبث

تنازع بقا

2008-07-16T15:54:00.000+04:30

عسل نشسته توی بغلم و نیم وجبی کنارم و به جوجه هاشون که باغچه رو زیر و رو می کنن نگاه می کنیم
عسل : اَه اَه اَه... زرده اَیی ژله ای کرده رو برگای کاهو
نیم وجبی: ژله ای کرده برای کی؟
عسل: برای مورچه ها
من و نیم وجبی نگاهی به هم می ندازیم و لبخند می زنیم که یعنی بچه عاقل شده ها!
بعد همینطور که داریم فکر همو می خونیم، با هم به یه مسیر عجیب و غریب روی تنه ی درخت نگاه می کنیم...

نیم وجبی : می دونی این چیه؟ من خودم کشف کردم که خونه ی مورچه هاست... یه سوراخ یه جایی ش بود که توش نگاه کردم دیدم مورچه هست...
من : خب چرا باغچه رو ول کردن و اینجا خونه درست کردن؟
نیم وجبی: نمی دونم... شاید چون جوجه ها اونجا می خوردنشون
من: ....
نیم وجبی: می خوای جوجه هامو اینجا نگه دارم این خونه شون رو هم ببینن؟
من: ای نامرد... می خوای این خونه شونم ازشون بگیری و نسلشونو نابود کنی
نیم وجبی: زندگی همینه دیگه!
من (با دهن باز و تعجب و خنده): زندگی همینه؟ یعنی باید جوجه هات بلاخره مورچه ها رو بخورن؟
نیم وجبی (با خنده و لحنی بین مسخره و جدی): آره دیگه... شیر آهو می خوره... آهو کاهو می خوره!

حرمان

2008-07-13T21:41:00.000+04:30

دفعه‌ی اول نیست که من بی‌خبر از چند و چون تصویری که داره تماشا می‌شه، از دور، صدای غریبی از یک هنرپیشه‌ی هموطن رو توی فیلمی یا سریالی تلویزیونی می‌شنوم و بی که مهلت تجزیه و تحلیل به خودم بدم، فکر می‌کنم که صدای مزبور ناشی از تکاپویی در یک رختخوابه.... بعد چند ثانیه می‌گذره... من متوجه مکان و زمان صدا می‌شم! که مثلا طرف داره از درد پا ناله می‌کنه!!!!!!

فکر کنم هر هنرپیشه‌ای توی زندگی هنری خودش نیاز داره گونه‌ای از صوت رو منتشر کنه! ولی وقتی که امکان تجربه‌ی درستش براش مهیا نباشه، ناخودآگاه یه جای بی‌ربطی اون صوت رو تولید و مصرف می‌کنه

مصداق دارد صد البته برای هر کارگردانی

مردانه

2008-07-12T23:22:00.000+04:30

دو نفر بودیم، دو مرد
همراهم بین صخره‌ها نشسته بود و رو به سنگ‌ها ساز می‌زد
من به هیچ چیز فکر نمی‌کردم جز صدای سازش... خلسه‌ی موسیقی‌ام رو به هم زد وگفت "گوش کن... می‌شنوی؟ "
من اما دیگه صدای ساز رو نمی‌شنیدم
بلندم کرد و پای دیواره‌ی کوه پی سوراخی و منفذی گشتیم که صدایی ازش شنیده بود و پیداش که کردیم، از سوراخ سالنی رو دیدم خیلی خیلی وسیع... پر از قفسه‌هایی شش-هفت طبقه به عرض یک آدم،
آدم‌ها رو که همه مرد بودن، به شکم روی قفسه‌ها خوابونده بودن و همه مرده بودن... انگار بعد از انتظاری طولانی و دردناک، بعد از ریختن گوشت تنشون، جون کنده بودن... نپوسیده بودن... فقط رنگ همه‌شون مثل گوشت مونده‌ی گندیده، قهوه‌ای شده بود
صدایی که من نشنیده بودم صدای ناله‌ی کسی بود که ما دنبالش اومده بودیم و هنوز نمرده بود... و زنده بودنش فقط از رنگ نسبتاً سفیدش بین اون همه قهوه‌ای پیدا بود

یادم اومد که ما دنبال کسی اومده بودیم
باز یادم اومد که موقع راه افتادن سه نفر بودیم... سه مرد
و اون سومی که حالا نبود، به اکراه خودش و اجبار همراهم، با ما راهی شده بود
یادم اومد که توی راه مرده بود

همین

Pear Tree

2008-07-07T10:20:00.007+04:30

دنبال تلفظ اسم فامیل این خانمی بودم که قراره ببینیم همو که تازه فهمیدم

Poirier is a French surname, meaning pear tree.

...یاد "درخت گلابی" افتادم

خبر ندارم اين آخرين باري ست كه او را مي بينم. كف دست هايم مي سوزد و به نظرم مي رسد كه اسم او را روي تمام بدنم خال كوبي كرده اند. بهم مي گويد عازم فرنگ است. پس تابستاني در كار نخواهد بود. نبايد گريه كنم . هرگز. دندان هايم را بهم فشار مي دهم. گلويم گرفته است. گوش هايم صدا مي دهد. خيس از عرق هستم . گريه توي دهانم است؛ توي دماغم ؛ پشت پلك ها ؛ لاي مژه هايم. ملافه را روي صورتم مي كشم . تب دارم و به نظرم مي رسد كه همه چيز – باغ دماوند و ((ميم)) را در خواب ديده ام. هذياني بزرگ پشت پلك هايم مي چرخد و در آن واحد در تمام روزهاي تابستان گذشته حضور دارم. نفسي گرم و خوش بو به صورتم مي خورد. صورت ((ميم)) نزديك به صورت من؛ آن سوي ملافه است. زبانش را به نوك دماغم مي مالد و بعد ؛ مثل هميشه؛ به رسم يك جور دوستي و نشانه عشق(عشق را من پيش خودم فرض كرده ام)؛ سر دماغم را ميان دو انگشتش مي گيرد و آهسته مي فشارد؛ و پيش از رفتن؛ پيش از براي هميشه ناپديد شدن؛ چشم هايم را مي بوسد -چشم هاي خيس و داغ و گريانم را – و من مي دانم كه بوسيدن چشم دوري مي آورد

Silence of the Wolves

2008-07-06T20:08:00.000+04:30

کمی بخاطر اسمی که گوشه اینجاست و به چیزهایی می‌شناسنش و هنوز نه به چیزهایی، کمی بخاطر قصه‌هایی که زندگی کردنشون هم تلخه چه برسه به نوشتنشون، کمی بخاطر ته‌مونده غروری که کارش شده چادر بعضی دردها و ناله‌ها رو پوشوندن به دردها و ناله‌های دیگه، کمی هم بخاطر امید کمرنگی که جوهر جمله‌های سیاه گمش می‌کنه
کمی هم بخاطر حال همه توهایی که حالم رو می‌دزدم از چشمهاشون،

unexpressed

2008-07-03T22:48:00.000+04:30

‌:گفت
ژن‌های زیادی توی بدن هر موجود زنده هست که نهفته یا بیان‌نشده باقی می‌مونن... ندرتاً می‌زنه و یه ماده‌ای مدام وارد بدن می‌شه که معمولاً نمی‌شده و ساختار ژنی معمول، مناسبش نیست... این ماده می‌ره و حفاظ پروتئینی اون ژن نهفته‌ای رو که نیاز داره تخریب می‌کنه...
می‌زنه اون ژن رو بیان می‌کنه...

سرمست شدم... خودش هم نفهمید چه روایت نابی از عشق داشت وسط سخنرانی

Wonder

2008-07-02T23:24:00.001+04:30

مدام حس می‌کنم ذهن خیلی خامی دارم... خامیش رو حس می‌کنم با اعصابی سوای بینایی... می‌تونم با دستم لمس کنم سفتی و سختی‌ش رو... از شدت پرتابم به اینور و اونور بخاطر نخراشیدگی‌هاش می فهمم چقدر نتراشیده‌ست... حس می‌کنم چقدر اعصاب بریده بریده و بی‌اتصالی دارم... انگار یه سرزمین برهوت هست که جاهاییش جاده‌ای کشیدن و کمی جاهایی کنار راه، زندگی لمیده... من دور می‌شم از این راه‌ها... رو به شن‌های بی‌رد و راه، ساعت‌ها بی‌حرکت و گنگ و ساکت می‌مونم... بی‌عصبی که شعله‌ور بشه... احساس کندی بدی پیدا می‌کنم... کندذهنی... زمان درشت می‌شه و هی منو می‌بلعه... من ساکت... بی‌هیچ اتفاق و مقابله‌ای... فقط ردی هست ازم روی زمان... مثل نویز بیخودی که فیلترلازمه... کند که می‌شم تصوراتم هم کوتاه می‌شه... خاطرات تیزی و تندی ذهنم گم می‌شن... یادم نمی‌آد اصلا هیچ وقت تندتر از این حس کرده باشم... یا عمیق‌تر... شن می‌شم... دون‌دون و جدا و با یه باد پخش و پراکنده

گاهی هم خیال می‌کنم کند نیستم... برعکس... زیادی تندم...
احساس سرعت شبیه احساس نفهمیدنه... وقتی نمی‌تونم اجزای حرکتی رو بلافاصله تجزیه و تحلیل کنم تند به نظر می‌آد... وقتی فهمیدمش دیگه کند به نظر می‌آد... تندترین ترانه‌ها هم بعد از چند بار شنیدن کند می‌شن... تندترین رقصها، مثل حرکت آدمای فلج می‌شه... تکرار فهمیدنی‌ها خسته‌کننده‌ست... دنبال نفهمیدنی‌ها می‌رم... سرعت بیشتر... معتاد می‌شم... ولع سرعت پیدا می‌کنم و سیر نمی‌شم... همه چیز کند به نظر می‌رسه... دور می‌شم از همه چیز... دنبال خیالی و فکری و بازی‌ای تند و پیچیده می‌رم سراغ ذهنم... بعد می‌رسم به احساس عصب‌های منقطع و بریده‌بریده...

اینها مهم نیست... می‌دونم... مرضم کمبود شگفتی‌یه

پ.ن: خوبه که وقتی می‌خوام بد و بیراه بگم به یه عده‌ای، یادم می‌ره و می‌شینم درمورد کندذهنی خودم می‌نویسم! درد همون درد قحط شگفتیه... که اگه شگفتی بود، چه خیالی بود... کِی کی آزرده می‌شد از این جفنگیات

UN REAL

2008-07-01T22:14:00.000+04:30

S1M0NE

My Weeping Meadow

2008-06-26T23:12:00.002+04:30

خواب دیده بودم که اضطراب مادر شدن دارم!... خواب دیده بودم جنین فاسدشده چرک‌آلودی رو از تنم بیرون می‌کشن... خواب دیدم مدادها و خودکارهام رو از چاهک توالت بیرون می‌آرم و هیچ کثافتی آغشته نیست نه به دستم و نه به قلم‌ها
خواب ندیده بودم که اینهمه حاضر باشی............ روزی که باید می‌بوسیدمت... یا پیش گُل‌ها می‌نشستم و یادت می‌کردم... با ترانه‌ای که به تلخی نبودنت آهنگ می‌داد... اما باز هم نادیده گرفتمت و خودم بودم... لاف می‌زنم که اگه بودی
.......

Soundtracks of The Weeping Meadow

Eleni Karaindrou

To Filter

2008-06-24T17:34:00.001+04:30

بلاگ اسپات عزیز فیلتر شده! از این به بعد هم اینجا می نویسم و هم این جا

http://1001dreams.wordpress.com/

پ.ن: یه روز فیلتر بود! منتها ما هم هول کردیم، گفتیم فردا ممکنه دیگه دستمون نرسه اینجارو باز کنیم... خواستم تکلیف رو معلوم کنم

از تمام غربالهای آویخته خسته تر

2008-06-21T15:54:00.003+04:30

:این نرگس خودمونه

هزار سال

توی آفتاب ایستاده ام

هزار سال

و بوی تو

از شعرهای من

نپریده است

من

بوی تو را گرفته ام

توی خورشید

نگاه کرده ام

و هزار سال

نقش چشمت

از روی چشمهام

توی آب

ایستادم

هزار سال

و رد دستت

روی دستهام

هزار سال

فکر کردی

فراموش

می شود

!!هزار سال

Not just an observer

2008-06-18T15:56:00.003+04:30

خدای حساب و کتابهارو می‌نشونی رو طاقچه خیالات بچگیت کنار تمناها و قهرهات... که کمی استراحت کنه با تماشای تو که می‌خوای بزرگ شی و از پای معامله با خودش و همه بلند می‌شی و پای رگی که نمی‌زنی، می‌شینی و فقط با خودت معامله می‌کنی... خودت... دار و ندار بودنت رو جمع می‌کنی و یه لیست می‌گیری و می‌ذاری توی جیب چپت... حسابهات رو همیشه جایی می‌بندی که بدهکار کسی نباشی و خیالیت نیست کسی بدهکارت باشه...

بعد

دیر یا زود
کم میاری
مثل همه

برمیگردی؟
شاید
اما نه دیگه هیچوقت برای تمنا
برای داد و قهر شاید
...
خالی شدن فقط

شاید

Understanding!

2008-06-16T21:47:00.004+04:30

از بچگی هیچوقت به هیچ مردی و هیچ عشقی خرده نگرفتم.... اما این متلک پراکنی‌ها رو هیچ‌وقت تحمل نمی‌کردم... اما این روزها گمون می‌کنم اینم رفع شده! بس که هر بچه‌ای رو که می‌بینم نمی‌تونم جلوی زبونمو بگیرم و یه قربون صدقه‌ای حواله‌ش می‌کنم...
شیکم پسره زده بود بیرون و خودش توی بغل مامانش لمیده بود و نگاهش که بهم خورد بهش گفتم چطوری تپلی؟
یا اون یکی به جوجه‌هاش می‌گفت ساکت! که شروع کردم گپ زدن باهاش و تا صدامون به هم می‌رسید جواب همدیگه رو می‌دادیم...
دختره رو هم که نگو... همینطور بیرون مغازه ایستاده بودم و نگاهش می‌کردم و هی با خودم کلنجار می‌رفتم که یه موقع نرم توی مغازه و جلوی پسرهای مغازه‌دار و مامانش بغلش کنم... نیم‌وجبی با اون موهای طلایی خیلی بلند و به هم چسبیده و پریشون که ریخته بودن روی صورتش و جلوی چشاش رو هم گرفته بودن، یک چیز اصیلی بود... وحشی و ناز... با اون اندام کوچولوی قوی و ظریف... و اون حرکات بی‌محابا

Women remain in the bed mood

2008-06-12T20:44:00.001+04:30

مرد ایستاده بود روبه خیابون، منتظر تاکسی، شق و رق، با گردن کشیده
زن ایستاده بود پشت به خیابون، روبروی مرد، بی‌هیچ فاصله، روی کفشای پاشنه بلند و باریک، با تن کشیده، دستای به‌هم قفل شده روبروی سینه‌ی مرد، سری که به عقب و چپ کج شده، و چشمایی که چشمای مرد رو نشونه رفته‌ن
مرد بدون تغییر حالت تنش یه جواب دو سه کلمه‌ای به زن داد... انگار که از بازی چشما خوشش اومده باشه ادامه داد به نگاهش تا جوابش تموم بشه
تن کشیده‌ی زن کمی به عقب رفت... دستاش از هم باز شدن... صورتش به راست چرخید... چشماش بی‌اینکه ببینن خیره شدن به عمق خیابون... نفس راحتی کشید و لباش کمی پهن شدن... دوباره برگشت به طرف مرد... دست راستش رو آورد بالا... با پشت بندهای دوم و سوم انگشت اشاره، برجستگی زیر چشم چپ مرد رو به سمت انحناش ناز کرد

تاکسی از پشتشون رد شد

Spirit

2008-06-08T22:55:00.002+04:30

-
فکر می‌کردم مرده... اما نمرده که وامی‌داردم شک کنم که یعنی مرده؟... وگرنه کجا باز یاد من می‌افتاد؟
مرده نیست که هنوز، سیر از حرف و تن و نگاه، بین هزار نگاه و تن و حرف، به اشاره نرم گذرایی گر می‌گیردم و قرنی شیدایی از سر نگاهم می‌چکد پشت قدم‌های یک عبور
نمرده که از سرخوشی خنده‌ها و خوردن‌ها و دویدن‌ها بند نمی‌خورم به هم و باز می‌شکنم روی خواب‌هایی که ناگهان می‌پیچند به خاطر و خیال‌هایی که می‌ریزند بر منظره و بغض‌هایی که فرو می‌غلتند به گلوی هر سکوت
مرده نیست که سردی تلخش نگذاشته گرمای تابستان را بفهمم و از گلو که بالا می‌خزد، تب می‌شود یک شوخی خنک
-
گیرم که نمرده باشد... که چه؟
به خیالت که در نامیرایی قدرت زندگی هست؟ فقط شومی تقدیر بی‌مرگی هست

برنامه‌ریزی یک 5شنبه پرمشغله

2008-05-30T01:11:00.003+04:30

گزارش نهایی پروژه‌رو باید صبح 5شنبه ارائه می‌کردم... اما چون قرار شد جایگزین سخنران اصلی توی برنامه بعدازظهر کنفرانس باشم، جلسه گزارش رو کنسل کردم تا صبح رو هم فرصت داشته باشم!...

**
سخنران اصلی کنفرانس قانع شد که خودش صحبت کنه... بعدازظهرم خالی شد... به‌خاطر کنفرانس، کار تف و لق بود... به بچه‌ها گفتم صبح سری به کنفرانس می‌زنم و بعد کار... ولی فکر کردم دو سه ساعت سر کار بودن ارزشی نداره! به آقای آ هم زنگ زدم و قرارشو جابجا کردم تا شنبه بیاد و درمورد کارش صحبت کنیم... مقاله‌ها رو هم برداشتم که شاید توی خونه طلسم نوشتن مقاله رو بشکنم...
تمام صبح موند برای کنفرانس... گرچه خیلی حیفه ولی چاره‌ای نیست وقتی هیشکی پایه‌ی کوه نباشه!

***
شب پری زنگ زد که عصر جمعه دور هم جمع شیم! گفتم چرا جمعه؟ 5شنبه که بهتره؟ بچه‌ها بعد از کارشون می‌آن سر قرار... آدرسو گفت و قطع کرد که به بقیه خبر بده
****
صبح واقعا نمی‌شد خودمو به‌خاطر همچو کنفرانسی از خواب محروم کنم... خوابیدم
بعد از صبحونه یه فیلم تماشا کردم که آماده بشم برای خوندن مقاله‌ها!... نشدم!... نهار خوردم که فول انرژی بشینم سرشون! سنگین شدم و خوابیدم!!... باید برای قرار بعدازظهر حاضر می‌شدم اما تصورش هم ممکن نبود که از خونه بزنم بیرون! پای کامپیوتر نشستم و بازی کردم... افاقه نکرد... آهنگای جدیدی رو که دانلود کرده بودم گذاشتم و پوست کف پاهام رو بُردم!! دیگه اصلا ممکن نبود... نشستم پای یه فیلم دیگه... ساعتی هم که باید توی کافی شاپ می‌بودم، مشغول بازی با عسل و جیگر بودم!
بعد از اون همه شلوغی دیگه فکر مقاله خوندن رو هم نکردم! یه فیلم دیگه تماشا کردم

اما هنوز فرقی نکرده اوضاع این دل تنگ که انگار با سنگ پر شده

خدا جمعه رو به خیر کنه

عاشقی اما مفت

2008-05-26T01:34:00.001+04:30

راه رفتن و قدم زدن توی هر خیابونی، یکی از خودهام رو صدا می‌زنه که تماشا کنه و کِیف، و خودشو تماما خراب کنه سر من... حتی هر ساعتی از هر خیابون همین قابلیت رو داره... توفیر صبح میدون انقلاب و عصرش (بنا به تعریف من از صبح و عصر) می‌تونه به اندازه‌ی توفیر میدون ونک و اعدام باشه...
صبح اگه از جنوب میدون انقلاب راه بری به سمت شمال، تجملی ارزون رو توی لباس‌ها و رفتار و قیافه‌ی اغلب آدم‌ها می‌بینی، سوای کارگرهایی که ایستادن و به همین تجمل ارزون با حسرت نگاه می‌کنن... نگاه‌ها کوتاه و خریدارانه و اما مغرورانه‌ان... همه از هم رد می‌شن جز سواره‌ها که کند می‌کنن به هر دلیل... اما عصر انگار دنیا کن فیکون شده باشه، همه چیز هست... خاصه اگه از غرب بیای به سمت میدون و بعد بپیچی سمت جنوبش... خاصه اگه قبل از ترمینال انقلاب رو توی پیاده‌روی شمالی باشی و بعدش رو توی پیاده‌روی جنوبی... همه جور آدمی رو می‌بینی... انگار همه‌ی خودهام رو صدا بزنه تا دسته جمعی بلولن لای مردم و چشم بچرخونن روی صورت و رفتارشون و حس کنن حالت‌هاشونو... ولع عجیبی توی وجودت بیدار می‌شه برای فهمیدن این همه تفاوت

قسمت عجیب ماجرا از پیاده‌روی جنوبی بعد از ترمینال انقلاب شروع می‌شه و تقریبا تا میدون رو بپیچی به سمت جنوب ادامه داره... این نوک انگار دلتا باشه، عجایب از همه طرف می‌ریزن توش... مردها از جنس سرباز و کارگر و دانشجوی شهرستانی یا علاف تهرانی، هنری جز شخم زدن تن زن‌ها با نگاهشون ندارن... هنرهایی ازجنس ادبیات کاربردی پیشرفته و مخ‌زنی از شعاع 30 الی 100 سانتی هم در بعضی نمونه‌های جسورتر جوونه زده! زنها مشتملند بر دسته دانشجوهای خز با آرایش‌های یک دقیقه‌ای و بی‌سلیقه، تک‌دخترهایی که تند و منقبض و مغرور از میون مردها رد می‌شن، و زن‌هایی که سعی می‌کنن اعتماد به نفسشون رو برگردونن!
جفت‌ها اما پدیده‌های منحصر به همین محدوده هستن! نه زیبا، نه خوش‌تیپ، نه آداب‌دان... دسته‌ای عبارتند از مؤنثینی که نه هیچ چیزی در خودشون یا بغلدستی‌شون، بلکه تنها مذکر بودن بغلدستیه، سرچشمه‌ی شادی لایزالیه که با خنده‌ها و اطوارهای بسیار بلند با دیگرون قسمتش می‌کنن و بدینوسیله گردن مذکر مذکور رو برافراشته می‌کنن و استخوانهاش رو کمی قوام می‌دن... نامزدها با جی‌جی‌هاشون که برای نامزدبازی تنشون کردن، متمایز و به آسانی قابل‌کشف هستن... عشاقی هم این وسط پیدا می‌شن که از تقلای دست‌هاشون برای احساس سهم بیشتری از تن اون یکی می‌شناسیشون... معمولا توی حاشیه‌ی سمت راست راه می‌رن و جهت نگاهشون بر جهت حرکتشون کاملا عموده ... اگه دو ثانیه به فضای بین مردمک‌هاشون نگاه کنی، گیجی و داغیشون خنده می‌شه روی لبات...
من اما هر روز آروم از این مسیر رد می‌شم و جور همه‌ی هنرهای مردها و ظرافت زن‌هاش رو به جون می‌خرم بلکه یکی دو تا از اون جفت‌های محال رو ببینم... آدم‌هایی که باور نمی‌کنی جز این خنده‌ای که همون لحظه موقع دیدنشون روی صورتشون هست و شادی‌ای که سرتاسر وجودشون، هیچ لحظه دیگه‌ای هم شاد بوده باشن یا یحتمل باشن... آدم‌هایی که خیلی بیشتر از اون با جماعت فرق دارن که انتظار داشته باشی جایی توی جمع، اون هم یه جفتشون رو با هم ببینی.... و اینو مدیون شلوغی و ارزونی و رنگارنگ بودن میدون انقلاب هستم تا حس کنم اوووه... چه خوب که آدم‌ها تحمل تنهایی رو ندارن

هستی؟

2008-05-21T14:46:00.003+04:30

قصه همین است...بطن در بطن، تکرار
عجیب نیست اگر در و دیوار این شهر پُرَست از اسم آدم‌هایی که من نمی‌بینم‌شان تا جای صاحبان‌شان بنشینند مدام بر نگاهم... مهم نیست چه کسی چرا می‌خواهد زنده‌شان ‌کند بعد مدفون شدن‌شان در خیال من (و چه فایده از رقص پرچم اسم‌ها بر فراز نعش‌های‌شان؟)...
من از این حیرانم چه کسی در من می‌داند کدام لحظه چه‌قدر اگر پلکم را بلند کند و چشمم را بچرخاند و به چه عمقی و بلندی‌ای پرتاب کند نگاهم را، آن اسم دیده می‌شود؟ که همیشه اسمی هست که دیده شود... و من چقدر اوست؟ و او چقدر دیگری‌ای که تاس زندگی را می‌ریزد؟

small is where we live

2008-05-18T01:14:00.002+04:30

از شیمی بیزار بودم... بره همین وقتی مراقب از اتاق بیرون رفت و دختر تازه وارد بلند شد و از روی برگه ی من خونه های جواب رو پر کرد هرهر بهش خندیدم... بعد هم که خبر دادن هردومون با هم رتبه ی اول مسابقات شدیم، تا توی راه پله همدیگه رو دیدیم، باز هم هرهر خندیدیم...

شیش هفت سال بعد، بهم پیشنهاد شد با خانم ترک همکاری کنم... اتاقش اندازه ی دو تا میز بود که فقط یه میز داشت. در ِ اتاق بسته بود و اون تنها توش کار می کرد... طبیعتاً بیخیال شدم!

توی یه کار دوسه ماهه، همکاری داشتم که شوهرش اسم ترکی قشنگی داشت... بعدها، یه روز، یه جایی حدود ساختمون محل کار خانم ترک (که حالا ساختمون محل کار من هم بود) دیدمش و فهمیدم شوهرش برادر خانم ترکه!

بلاخره یه کار نسبتا مشترک با خانم ترک انجام دادم و با همکار هم اتاقی ش آشنا شدم که اسمشو بذاریم خانم بعدآشنا!
کم کم برخوردهام با خانم بعدآشنا بیشتر شد... دورادور داشتم همکارشون می شدم! بلاخره توی یه مرکز کار می کردیم!
امروز از در اومد که مثل اینکه ما یه دوست مشترک داریم! و همانا دختر تازه وارد همرتبه در مسابقات شیمی دوست مشترک ما بود!

سلام گلپر! اینکه هنوز زنگ نزدم برای اینه که نمی تونم یه مکالمه رو شروع کنم! یه بار دیگه زنگ بزن خب! می تونم ادامه بدم!

Distraction

2008-05-17T10:59:00.000+04:30

زنگ جدید موبایلم صدای آواز پرنده‌هاست تا ذهنم به هم نریزه! حالا از هرجا رد می‌شم که پرنده‌ای آواز می‌خونه دستم می‌ره توی کیفم و موبایلم چک می‌شه!

تلخ لطفا

2008-05-14T14:00:00.001+04:30

فقط ناخنهای بلند صدایی لازمه که لایه های پشت پوستت رو چنگ بندازه و خشکه های تنت رو بریزه پای دیواراش

...

ضدسانسور

2008-05-07T19:57:00.000+04:30

همه ش هم به خاطر موزون بودن این آهنگها نیست که بهشون پناه می بری
بعضی وقتا هم دوس داری که یکی حرفاشو بی دغدغه اینکه حال تو رو بدتر کنه، بزنه

مثل این روضه خونها!

No Tricks

2008-05-02T19:58:00.000+04:30

توی زندگی روزمره‌ای که توش مدام می‌آی، می‌مونی، می‌ری، گاهی می‌بینی درست وقتی می‌خوای راه بیفتی و بگذری (یا دیگه بمونی)، یه اتفاقی موندنی‌ت (یا رفتنی‌ت) می‌کنه... همین اتفاقای دم آخر، آدمو به این خیال می‌ندازن که شاید اگه بره وقوع یه اتفاق خواستنی، مهلتی و ضرب‌الاجلی معلوم کنی، بشه به اون لحظه‌ی آخرش امید بست... بعد با خودت قرار می‌ذاری: فقط 5 دقیقه دیگه صبر می‌کنم... یه روز دیگه... یه ماه... یه سال... گاهی هم این کارو می کنی، چون دیگه نمی‌تونی امید ببندی و تحمل کنی... فقط می‌خوای تحملت رو کِش بدی
اما تقریباً همیشه بی‌فایده‌ست... همیشه اتفاق با اراده‌ی تو بازی می‌کنه و می‌بَره... مهلت تموم می‌شه و تو که به خودت قول دادی از مرزی که کشیدی بگذری، می‌گذری... همه‌ي سهم احتمالی خودت رو از اتفاق کنسل می‌کنی... و درست اونوقته که اتفاق می‌افته... پوزخند می‌زنی به زرنگی‌ای که هیچوقت فایده نکرده برات... بعد تصمیم می‌گیری خیلی حساب‌شده بهش ببازی، طوری‌که یه جورایی هم بُرده باشی... فکر می‌کنی این دیگه زرنگی نیست... اما ته ذهنت فکر می‌کنی خیلی زرنگتری... خب... بدتر می‌بازی
فقط انگار یه راه هست
کِش دادن انتظار... اِنقدر که اگه قراره درهرحال ببازی، به زندگی هم فرصت ندی ازت ببره و از پشت سر بخنده بهت...

اما بعیده که من انقدر تحمل داشته باشم که برای همیشه بازنده‌ی مسلم باشم... ترجیح می‌دم بگذرم و بازنده‌ی مغروری باشم که به خودش می‌گه ارزش هر اتفاقی به اینه که توی تاریخ مصرفش بیفته!

Lovers

2008-04-27T20:50:00.006+04:30

از وقتی نیم وجبی اعظم و عسل رو مجبور به تحریم خونه‌مون کرده‌ن، گاهی جایی مثل راه پله‌ها همدیگه‌رو تنها پیدا می‌کنیم و بغلشون می‌کنم و می‌بوسیم همدیگه‌رو... مثل عاشقا... بعد هر کدوم تند برمی‌گردیم به راهی که باید می‌رفتیم انگار که بی هیچ اتفاقی از کنار هم رد شدیم

رفته بودم دم در خونه‌شون، نیم وجبی تازه از مدرسه اومده بود و داشت قربون صدقه‌‌ی عسل می‌رفت... بی‌اینکه برم طرفشون شروع کردم به حرف زدن با مامانشون... ایستاده بودن و ترسون و توی شوک به حرف زدن ما نگاه می‌کردن... برگشتنی، نتونستم جلوی دستمو بگیرم و کشیدمش به سر و صورت نیم‌وجبی که نزدیکتر بود و خم شدم که ببوسمش... احساس کردم صورت خیسش منقبض شده زیر دستم... مثل معشوقی که بترسه بی‌تابی عاشق، رازشون رو لو بده... مکث کردم و صورتمو جلوی صورتش نگه داشتم... نگاه کردم به چشماش و گفتم چقدر عرق کردی!... نبوسیده صورتمو کشیدم عقب... مامانش گفت بس که می‌دووَن! اینم که مبصره... نیم‌وجبی لبخند زد و صورتش نرم شد... به عسل نگاه کردم که تقریباً پشت نیم‌وجبی پناه گرفته بود... نگاهش برگشت طرف مامانش... بای بای کردم باهاشون و زدم بیرون
مثل عاشقی که به خودش لعنت بفرسته

پ.ن: توی حیاط بودم که عسل اومد پشت پنجره... مشت مشت بوس از راه دور می فرستادیم که دیگه طاقت نیاورد... دوید توی اتاق... یه دیقه بعد دیدم صداش از پشت سرم میاد که ما میخوایم کیک درست کنیم... باید زود برگردم... ... ... ... پریدیم بغل هم

پ.پ.ن: تحریم تموم شد... از نیم‌وجبی اعظم می‌پرسم چه خبر؟ می‌گه اوووووه! یه عالمه خبر! عسل می‌گه برام اون آهنگه رو که اولش توپ داره و یه بچه‌هه می‌دوه بذار! می‌گم دلت براش تنگ شده؟ می‌گه آره! آخه ما توی خونه‌مون نداریمش!
براش دَنس می تو دِ اِند آو لاو رو می‌ذارم

ابدیت

2008-04-22T13:31:00.004+04:30

نه، هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف نمی رهاند